SC Purmerland MO19-1

 

 

Leider – Trainer: Edwin Komen & Albert de Braaf

 

SCP MO17-1 TEAMPAGINA VOETBAL.NL

 

 

SC Purmerland MO19-1 – VVS’46 MO19-1 : 1-2

Na 7 opeenvolgende wedstrijden de volle buit binnen te hebben gehaald, gingen wij vandaag volkomen onverwacht ten onder. Hoe kon dat nou gebeuren? Lag het aan het miezerige weer? Was het het vroege tijdstip? Of kwam het door onderschatting? Misschien van alles wel een beetje. Feit is dat wij na 19 minuten tegen een 2-0 achterstand aankeken. Sterker nog, de 1e lag er al in voordat ik mij in de droge dug-out had kunnen nestelen. Binnen 30 seconden was het al prijs
voor VVS. Aan hun enthousiasme af te meten was de verrassing voor hun net zo groot als die voor ons was. Toch hadden wij in de 16e minuut al weer langszij kunnen en moeten komen toen Chemene in het strafschopgebied hemeltje vrij voor de keep verscheen. Met rechts vloog de bal voorlangs, terwijl een simpele Intikker met links toch het meest voor de hand lag.Kort hierna kon de spits van VVS te makkelijk 3 van onze meiden in de luren leggen en afronden. 0-2. Wij waren duidelijk niet op ons scherpst en moesten In de achtervolging. En dat deden wij ook. VVS werd geleidelijk de duimschroeven meer en meer aangedraaid. Een pegel van Mirka werd via de keep tot corner verwerkt. Een slalom van Demi was eveneens een prooi voor haar. Een gemeen puntertje van Romee ging naast en een corner van Lisa werd jammerlijk naast gekopt.
Het moest dan maar in de 2e helft gebeuren. Vanaf de aftrap was er sprake van een complete belegering van VVS. En net als tegen Oosthuizen moesten wij opboksen tegen een massaal verdedigend team. Alle krachten werden gemobiliseerd om de kleine, maar pittige, keep te assisteren. Bij corners presteerden zij het om met 11 meiden in het strafschopgebied te staan. Het is een manier, maar niet de mijne. Er was geen doorkomen aan. Volgens de heren van de statistieken hadden wij 80% balbezit en heeft Bobbi zich alleen maar bezig hoeven te houden met terugspeelballetjes. Ondertussen liep de tijd maar door. Minuut 17, Mirka rommelt zich over de achterlijn een weg naar het doel en stuit weer op de keep. De bal rolt via haar tegen de paal en over de achterlijn, de buit is slechts een corner die niets oplevert. De 19e minuut dan maar, de volgende gelegenheid voor Mirka. Randje strafschopgebied een vrije schietkans. De poeier strand weer op de razendsnel uitgelopen keep, die, totaal niet bang, zich in de baan van het schot stort. Mocht het al niet duidelijk zijn dan werd het het wel. Dit zou een heel moeilijk verhaal gaan worden. VVS vocht voor elke meter en had daarbij het geluk aan haar zij. Verdedigend hadden wij VVS volledig in de tang en slaagden zij er amper in op onze helft te verschijnen. Dat zat wel goed. Aanvallend konden wij niets anders dan de druk zo hoog mogelijk houden en maar hopen dat de bal ooit eens goed zou vallen. In de 23e minuut was het zover. Vlak daarvoor was zij al dichtbij, maar ditmaal lukte het haar echt. Goed doorgaan van Maxi bracht de 1-2 op het bord. De inzet verdween via binnenkant 2e paal eindelijk achter de keep. Het doelpunt dat er al wedstrijden lang aan zat te komen kon zij nu op haar conto bijschrijven. Voor haar loon naar werken. Maar zouden wij onszelf als team ook weten te belonen voor het harde werken? Wij hadden nog ruim 20 minuten. Toch zijn wij er niet in geslaagd om zelfs maar een gelijkspelletje uit het vuur te slepen. Wij kregen maar liefst nog 7 corners te nemen, helaas leverde  geen daarvan iets op. Het was en bleef 1-2. Hetgeen meteen betekende dat Bobbi voor het eerst dit seizoen zonder puntjes naar huis ging. Meiden, af en toe zit er eens zo’n wedstrijd tussen. Het is niet ‘gewoon’ elke potje  ‘zo maar’ te innen.
Les van vandaag is dat wij elke wedstrijd opnieuw vanaf de aftrap messcherp moeten beginnen. Wij hebben dit seizoen een aantal keren een vroege achterstand ongedaan weten te maken, maar helaas is ons dat vandaag niet gelukt.
Het goede nieuws is dat wij komende zondag de draad weer oppikken en Dynamo eraan moet geloven.

Albert de Braaf.

 

 

Oosthuizen MO19-1 – SC Purmerland MO19-1  : 0-1

Onze roem lijkt ons wel vooruit te snellen. Net zoals wij kijken naar wat tegenstanders dit seizoen gepresteerd hebben, doen die tegenstanders dat omgekeerd bij ons ook. En dan blijkt al snel dat wij een inmiddels imposante reeks overwinningen aaneen aan het rijgen zijn. Vaak ook nog gepaard met vorstelijke uitslagen. In de MO19 zijn teams steeds beter in staat om tactische plannetjes, uitgebroed door slimme coaches, in het veld ten uitvoer te brengen. Zo merkten wij dat ook vandaag.
Oosthuizen had dit seizoen al 2 maal het onderspit tegen ons gedolven en dacht dat een derde maal wat al te overdreven zou zijn. Dus troffen wij een ploeg die zwaar leunend op de verdediging de aloude Noord-Hollandse speelstijl hanteerde, gokkend op de snelheid van de 2 meiden voorin. Aan ons de taak om het massieve blok van 8 verdedigsters uiteen te spelen. Vanwege wat personele problemen, hadden wij de hulp ingeroepen van Britte. Zij is feitelijk nog een MO15 maar speelt in de MO17 en is fysiek gezien gewoon een MO19. Aan haar de taak om samen met Mirka de gevallen gaatjes op de rechterflank op te vullen. En hoe wonderlijk kan voetbal lopen. In de 8e minuut mag Lisa weer 1 van haar gevaarlijke corners voor de goal slingeren en wie rent daar tegen de bal aan? Juist, jullie weten het al, Britte!!
Een heel fijn debuut. Niet alleen voor haar, maar ook voor ons. Oosthuizen kon meteen de verdedigende tactiek overboord gooien, maar deed dat niet. Waarschijnlijk beducht op een afstraffing bleven zij volharden in de verdedigende strijdwijze.
Het initiatief bleef aan ons en leverde wat kansjes en mogelijkheden op. Ik noteerde een pegel van Naomi en een kopbal van Demi die naast ging. Even later, 27e minuut, was Demi opnieuw dichtbij een treffer toen zij de bal tegen de onderkant van de lat kopte. Daar ontsnapte Oosthuizen. Het laatste wapenfeit uit de 1e helft kwam voort uit een vloeiende 1-2 tussen Nika en Romee. De streep vloog voorlangs.
De 2e helft gaf aanvankelijk een ander spelbeeld te zien. Oosthuizen vocht nu meer voor eigen kansen en begon zowaar wat te pressen. Normaal kunnen wij hier wel mee omgaan en via de snelle tegenaanval tot scoren komen. Maar nu niet. Te gehaast en onzorgvuldig spel speelde Oosthuizen in de kaart. Tot de 26e minuut bleef het billenknijpen en leek de gelijkmaker in de lucht te hangen. Toch moet ik ons een compliment geven hoe wij de laatste tijd staan te verdedigen. Heel geconcentreerd en volwassen wordt er niets weggeven. Sprintduels worden bijna altijd winnend afgesloten en lukt dat niet, dan is er altijd nog een Bobbi. Van de stresskip van weleer is niets meer over. Heel koeltjes overziet zij haar territorium en speelde zij opnieuw een foutloze wedstrijd. Tussen de 26e en 33e minuut hadden wij aan alle onzekerheid een einde kunnen maken. Op aangeven van Liede was Demi erdoor en strandde zij op de keep. Twee minuten later was het Nika die de keep op haar weg vond en tot slot had Chemene de vrije doorgang maar eindigde de bal naast. Zelf niet scoren is haast een uitnodiging aan Oosthuizen om dat wel te doen en dat is nou net niet de bedoeling. En dan is het heel jammer dat Djoni de scheids iets toefluistert wat deze niet weet te waarderen, waardoor wij de laatste 5 minuten met 10 meiden vol moeten zien te maken. Gelukkig is dat ons zonder kleerscheuren gelukt. Een moeizame maar terechte overwinning maakt ons weer 3 puntjes rijker.
En nu gaat de competitie tot 10 maart in de koelkast. Ons rest nog wel een bekerwedstrijd tegen Buitenveldert. Deze staat voorlopig ingedeeld op zaterdag 2 maart, mits wij een volwaardig team op de been kunnen brengen. Wij gaan het zien.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – Zouaven MO19-1 : 6-2

Om 11.00 uur trapten wij af voor het begin van de voorjaarscompetitie. Een nieuwe indeling waarin wij onszelf terugvinden tezamen met de bovenste helft van onze en een bovenste helft van een andere najaarscompetitie. Totaal 10 wedstrijden tegen tegenstanders waar het kaf zich van het koren heeft gescheiden. Wij kunnen de borst natmaken. Normaal gesproken zijn de makkelijke winstpotjes nu voorbij en kunnen wij echt elke wedstrijd vol aan de bak. Te beginnen tegen een goede bekende, Zouaven. Vorig seizoen en dit jaar voor de beker werd het na 2 attractieve, doelpuntrijke wedstrijden ook 2 maal 6-4 in ons voordeel. Dus mochten wij een op revanche beluste tegenstander verwachten. En dat bleek ook. Na 15 minuten stond er, nadat Han de strijd met het scorebord had gewonnen, 0-2 op datzelfde bord. Een ontnuchterend begin. En dat was schijnbaar ook nodig na het feest van zaterdagavond. Alcohol is een goede brandstof, maar voor een aantal van ons kwam een begintijd van 11.00 uur duidelijk te vroeg. Sterker nog, als scheids Frank een drankcontrole had gehouden, waren er een paar tegen de lamp gelopen. Gelukkig wisten wij kort na de 2-0, in de 17e minuut, de aansluitingstreffer te produceren. Wij weten dat er met Lisa haar traptechniek niets mis is, maar een corner in 1 keer binnen draaien doet ook zij niet elke dag. De 1-2 gaf de burger moed. Nadat Demi, uit een corner, rakelings over kopte, was het in de 27e minuut opnieuw raak. Op aangeven van Mylou brak Mirka door en stoomde zij alleen op de keep af. De 2-2 was het signaal voor ons om het gas nog wat verder open te draaien. 5 minuten later kwamen wij al op voorsprong toen Lisa de bal lekker achter de laatste linie legde en Nika en Mirka met zijn tweetjes alleen voor de keep kwamen te staan. Maar dan ….. een probleem doet zich voor. Wie schiet er nou? Mirka, Nika of toch Mirka?? Het was Nika die na goed onderling overleg dacht ‘laat ik het maar doen’. 3-2. Hiermee zette zij de feestmuts op nadat zij 2 maanden, ziekte van Pfeiffer, afwezig is geweest. In de 36e minuut wisten wij opnieuw het doel te vinden. En wederom was het Lisa die uit een vrije trap het net vond. Zo hadden wij in amper 20 minuten een 2-0 achterstand in een 4-2 voorsprong weten om te buigen. Dat Mirka vlak voor rust, vrij voor de keep, vrolijk naast schoof mocht de pret niet drukken.
In de rust besloten wij achterin niet meer 1-op-1 te spelen. Demi op de voorstoppersplaats en Sophie als vrije laatste meid. Minder risico. Zouaven beschikt immers over een razend gevaarlijke voorhoede, met veel snelheid , maar ook fysieke kracht en slagvaardigheid. Het is aan Bobbi te danken dat zij, met 2 maal ijzersterk optreden bij een doorgebroken aanvaller, ons in de wedstrijd hield. Zag ik hierbij haar vader, trots glunderend, met de vlag in de hand langs de lijn staan? De 2e  helft zouden wij dus meer controlerend proberen te gaan spelen. Toch glipte Zouaven er in de 1e minuut al daarheen. De eerste 30 minuten golfde het spelbeeld op en neer. Doelrijpe kansen bleven uit. Voor onze gemoedsrust zou het wel heel prettig zijn als wij nog minstens 1 maal het vijandelijk doel wisten te vinden. Dat zou de wedstrijd beslissen. Eindelijk in de 38e minuut was het dan zover. Chemene werd knap door Romee aangespeeld en bekroonde dit met de lekkere 5-2. Wedstrijd gespeeld. Als toetje scoorde Romee, op aangeven van Lotte, in de voorlaatste minuut ook zelf en stond er een onverwacht goddelijke 6-2 als einduitslag op het bord.
Bobbi, als Feyenoordfan wist ons, als Ajaxfans, op pijnlijke wijze te herinneren aan een soortgelijke uitslag. Dat dat na vandaag, Excelsior, weer heel anders is, zal ons komende zondag toch ook niet overkomen, hoop ik. Wij gaan gewoon de 3 punten uit Oosthuizen terug mee naar huis nemen, toch?

Albert de Braaf.

 

 

SC Purmerland MO19-1 – Limmen MO19-1  : 1-0

Met een trots gevoel konden wij vandaag een punt achter de najaarscompetitie zetten. Als staartje hadden wij de eerder afgekeurde wedstrijd tegen de gedoodverfde kampioen Limmen te goed. Zij zijn dit seizoen nog ongeslagen en wisten elke wedstrijd minimaal 1 keer te scoren en kregen daarbij slechts 6 tegendoelpunten te slikken. Wij kunnen mooie rapportcijfers overleggen, maar Limmen is daarin toch nog net iets beter. Dus er lag een grote uitdaging op ons te wachten.
De voortekenen waren goed. Afgelopen donderdag werd er, onder winterse omstandigheden, hartverwarmend scherp getraind. Zouden wij dit vandaag in de wedstrijd ook kunnen opbrengen? Jazeker. Vanaf de aftrap was het Purmerland dat het spel dicteerde. Fel in de duels kwam Limmen niet aan spelen toe en werd zij direct onder druk gezet. Ons overrompelende begin verraste hun volledig en leverde ons al snel wat kansjes op. Een scherpe inzet van Lisa werd ternauwernood weggewerkt, uit de rebound trof Romee een verdedigster. In de 8e minuut kregen wij, net buiten de 16, een vrije trap te nemen. Een mooie positie voor Lisa. De inzet verdween hoog in de hoek en liet de toch niet kleine keep volkomen kansloos. 1-0. Een heerlijke vroege voorsprong gaf ons nog meer moed. De turbo ging erop. Limmen wist op geen enkele wijze Bobbi te verontrusten. Voor ons geldt dat het overwicht wat kansjes en gelegenheden opleverde, maar meer ook niet. Het was te zien dat zij nauwelijks tegendoelpunten te incasseren krijgen. Maar zolang wij de controle weten te houden, is er niet zo veel aan de hand. Langs de kant begonnen de emoties bij de coaches van Limmen wel degelijk op te lopen. Op fanatieke wijze spoorden zij hun ploeg aan en naarmate de 1e helft naar zijn eind liep, verschenen zij 2 maal dreigend bij ons in het strafschopgebied. Dit bleek een waarschuwing voor de 2e helft te zijn.
Na de thee hadden wij nog 45 warme minuten voor ons liggen. Vanaf de aftrap legde Limmen ons het vuur na aan de schenen. De teksten die de coaches van Limmen hun meiden hadden ingefluisterd laten zich wel raden. Zij wilden perse ongeslagen blijven en hadden daar minstens 1 doelpunt voor nodig. En daar gingen zij op overtuigende wijze naar op zoek. Nu waren wij degene die onder druk gezet werden. Wij kwamen nauwelijks meer van de eigen helft af. En dat was ons dit seizoen nog niet eerder gebeurd. Zouden wij de billen droog weten te houden? Ja, met kreunen en steunen zijn wij daarin geslaagd. Wat hebben Edwin en ik genoten van jullie. Op wilskracht en teaminstelling hebben wij Limmen voor het eerst op de 0 weten te houden. Meestal gaan de verslagjes over hoe wij aan de doelpunten zijn gekomen en de tegenstander met een nederlaag terug naar huis hebben gestuurd. Dit keer waren wij vooral succesvol door wat wij verdedigend wisten te presteren. De achterhoede stond als een huis. Een groot compliment voor Lotte, Sophie en Liede. Daarvoor bikkelden Naomi en Demi dat het een lieve lust was. En daarachter hebben wij de in absolute topvorm verkerende Bobbi staan. Buiten het veld een lieve, zachtaardige, zelfs wat bedeesde jongedame, maar in het veld een killer voor elke aanvaller. Dat zij 1-op-1 nauwelijks te passeren is, bewees zij in de 2e helft 2 maal op overtuigende wijze. Absolute klasse! Als de rest van het team dan ook nog bereid is de mouwen hoog op te stropen en  het vuur uit de sloffen te lopen, kan het gebeuren dat Limmen de hatelijke 0 niet van het bord weet te poetsen en voor de 1e maal dit seizoen  ten onder gaat. Hiermee zijn wij met 1 puntje achter, als 2e,  in de competitie geëindigd. Een fraai resultaat.
Wij kunnen ons gaan opmaken voor de voorjaarscompetitie. De 1e ronde wordt komend weekend al gespeeld, maar daarin zijn wij vrij. Wij mogen op 3 februari weer. En dan hebben wij ook nog de beker, tegen Buitenveldert, te goed. Met de instelling van vandaag kunnen wij zomaar voor een stunt van Jewelste zorgen.

Albert de Braaf.

 

 

 

SC Purmerland MO19-1 – Westfrisia/Dindua MO19-1 : 8-1 (beker)

Als afsluiting van de 1e seizoenshelft speelden wij op een frisse dinsdagavond een lichtwedstrijd tegen een Enkhuizens fusieteam van Westfrisia met Dindua. Inmiddels zijn wij in de 2e knock-outronde voor de beker beland. Afgelopen zaterdag waren wij in de gelegenheid het team voor de competitiewedstrijd tegen De Rijp te zien acteren. Zuinigjes gezegd zagen Edwin en ik wel mogelijkheden om ook de 3e ronde te halen. Dat moest vanavond blijken. En dit nog steeds zonder onze topscorer, Nika, die wel in de dug-out genesteld zat. Vraagtekens Maxi, Lotte en Naomi, met moeder, waren door het medisch team wedstrijdfit verklaard. Stipt om 19.30 uur werd de aftrap verricht en kon Westfrisia binnen 28 minuten dit onderdeel nog 5 maal oefenen. Wij schoten als een komeet uit de startblokken en overklasten Westfrisia volledig. Binnen de minuut had Romee, eerst vol de keep getroffen, maar in 2e instantie ook het doel gevonden. De 1e kans meteen raak, dat hebben wij afgelopen weken wel eens anders gezien. Als de over rechts doorgebroken Mirka Lisa lekker strak bedient, is het in de 3e minuut opnieuw raak. In de 16e minuut zag ik een aanval zoals ik ze graag zie. Snelle strakke passing op de bewegende speler. Een tegenstander die overal een voetje te kort komt en uiteindelijk de kans die de goal oplevert. Via Lisa naar Mirka, het breed leggen op Romee en de 3-0 zit in de tas. En nog waren wij niet klaar. Nu was het Mirka die 2 maal doel wist te treffen. Eerst op aangeven van Naomi en vervolgens Romee bracht ze de stand op 5-0. Met nog 1 uur te spelen vraag je je af waar dit gaat eindigen? Wij kwamen in een fase terecht waarin de turbo er bij ons vanaf ging. Westfrisia legde een bewonderenswaardige instelling op de mat en bleef met volle inzet strijden voor een beter resultaat. Voorin liepen een paar meiden die echt wel in staat waren om een doelpuntje te prikken. Lotte, Sophie en Liede konden vol aan de bak om het nulletje veilig te stellen. Bobbi keek het aan en zag dat het goed was. In de 38e minuut konden wij opnieuw een treffer in het boekje noteren. Uit een corner van Mirka maakte Demi, via een fraaie volley, haar 1e van de avond. De 6-0 was tevens de ruststand. Jammer voor het talrijke publiek, dat de kou trotseerde, was dat wij in de 2e helft het niveau van de 1e helft bij  lange na niet wisten te evenaren. Wij gingen teveel mee in het spelletje van Westfrisia. Volop inzet, veel duels, onrustig aan de bal en onzorgvuldig in de passing. Logisch dat zij de hatelijke 0 van het bord konden poetsen. Precies op het moment dat Edwin aan kwam lopen. Hartelijk welkom. Dit leek onze wake-up call te zijn. Halverwege de 2e helft gingen wij weer verder met waar wij in de 1e helft gebleven waren, namelijk scoren. Chemene verzorgde de assist waaruit Demi haar 2e van de avond maakte.  Precies vanaf de positie zoals wij voor de wedstrijd op het bord lieten zien. Leuk! Als Chemene in de 36e minuut Lotte fraai aanspeelt, staat het al 8-1 en komt de 10 in zicht. Maar dan wordt een speelster van Westfrisia  onwel en begint ze te hyperventileren. Lichte paniek bij Westfrisia en een goede reden voor de scheids om de wedstrijd voortijdig te beëindigen. Het bleef bij 8-1, hetgeen inhoudt dat wij nog een extra rondje bekeren. Altijd leuk. En nu is het winterstop, maar niet voor ons. Wij hebben een lekker fanatiek ploegje dat gewoon door wil blijven trainen. Deze smeekbede is niet aan dovemansoren gericht, dus gaan wij vrolijk door en zien wij elkaar donderdag om 19.00 uur.

Albert de Braaf.

 

 

DIOS MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 0-4

Zo makkelijk als de uitslag doet vermoeden is het vandaag totaal niet gegaan. De vorige wedstrijden konden wij lekker ons eigen spelletje spelen zonder dat het ons heel moeilijk gemaakt werd. Nu werden wij door een fel DIOS gedwongen om de fysieke strijd vol aan te gaan. In de opstelling moesten wij wat improviseren omdat wij achterin Maxi en voorin Nika misten. Verdedigend nam Lotte het over en aanvallend speelden wij zonder echte spits, maar was er een zwervende rol voor Romee weggelegd. Vanaf de aftrap was duidelijk dat DIOS vroeg druk wilde zetten. Een rustige opbouw vanuit Bobbi werd zeker in de beginfase moeilijk gemaakt. Dat dit krachten verslindend is, bleek al snel. Gedurende de 1e helft konden wij hier steeds makkelijker onder vandaan voetballen. Als dan ook nog blijkt dat wij de slag op het middenveld weten te winnen dan wordt het toch weer een wedstrijd waarin het initiatief aan ons komt te liggen, wij het meeste balbezit hebben en het spel zich grotendeels op de helft van DIOS afspeelt. Rondom de 10e minuut klopten wij voor het eerst op de deur. DIOS werd vastgezet en een aantal halve kansen was het gevolg. Djoni, Romee, Naomi, Demi en Chemene, zij allen wisten de trekker net niet over te halen. In de 19e minuut viel dan toch de 0-1, of niet? Bij een vrije trap van Lisa stond Romee niet hinderlijk buitenspel. De bal kwam bij Mirka die hem keurig breed op Romee legde, die hierbij niet buitenspel stond. Toch werd het doelpunt afgekeurd en bleef het bij 0-0. Het is en blijft een lastig en verwarrend geval dat wel of niet buitenspel.Kort hierna viel Lotte geblesseerd uit en Djoni in. Hiermee waren wij meteen door de wisselmogelijkheden heen. Mirka werd  rechtsback en Djoni linkerspits. Als de bedrijvige Romee nog een keer de keep treft en naast vuurt blijft het billenknijpen. DIOS probeert vooral via 2 donkere parels op de counter toe te slaan. Op 1 bal na, die tussen Sophie en Bobbi in viel (redding Bobbi), hebben zij geen enkel wapenfeit kunnen noteren. Het zat inderdaad verdedigend bij ons wel goed in elkaar. Met een o-o stand gingen wij aan de limo. In de rust informeerde Maxi hoe het stond. Ik antwoordde dat het in een moeilijke wedstrijd nog steeds 0-0 was. Zij had de pasklare oplossing voor handen “gewoon snel scoren!!”. Inderdaad moeilijker is het niet. En zie, in de 5e minuut kregen wij op een lekkere positie, net buiten de 16, een vrije trap te nemen. De keep metselde een imposante muur en ging daar vervolgens achter staan. De linkerkant lag geheel open. Hieraan heeft Lisa meer dan genoeg. Perfect plofte de bal binnen en was de ban gebroken, 0-1. Hoe zou DIOS reageren? Hielden zij met de aanvoerder achterin een extra slot op de deur? Ja nog wel. In de 29e minuut leek Demi de 0-2 gemaakt te hebben, maar werd het doelpunt opnieuw afgekeurd. Dit keer vanwege een vermeende overtreding. Ik zag het niet, maar het zal wel. Het spelbeeld veranderde niet echt. Wij bleven de bovenliggende partij. Er werd hard gewerkt en wij schuwden de duels niet. Het ruitje, Naomi, Lisa, Demi en Mylou hield de controle en wist steeds beter combinerend de weg richting vijandelijk doel te vinden. De tijd  verstreek, het bleef maar 0-1 en de coach dacht een kwartier voor tijd toch nog iets te kunnen forceren door de laatste vrouw naar voren te dirigeren. Hierop zaten wij te wachten. Het is namelijk niet ieder team gegeven om achterin 1-op-1 te kunnen spelen. Dat bleek maar weer eens. Binnen een poep en scheet hadden wij 3 maal toegeslagen. In de 39e minuut onderschepte Demi de bal, snel werd Chemene aangespeeld en leek zij te gaan scoren, maar de keep wist half redding te brengen. De goed mee gelopen Djoni wist het laatste zetje te geven, 0-2. Twee minuten later was het weer raak. Een fraai driehoekje van Demi naar Lisa bracht opnieuw Chemene in vrije positie. Nu was zij zelf wel succesvol, 0-3. En nog was de koek niet op. Voorlaatste minuut een corner op rechts. Lisa legt hem lekker neer op het kopgrage hoofd van Romee. Als een streep vloog de bal binnen. Het slotakkoord was een mooie eindstand van 0-4. En weer mocht ik de complimenten van een coach van de tegenstander in ontvangst nemen voor ons ‘leuke spel’. Nou, die complimenten zijn dus feitelijk voor jullie bestemd, bij deze.
Komende zondag, op supersunday, spelen wij alweer de laatste competitiewedstrijd. Tegenstander Limmen is, als zij dinsdag de inhaalwedstrijd tegen RKEDO weten te winnen, al kampioen. Aan ons om hun het eerste puntverlies toe te dienen. Wij hebben daarvoor vandaag een goede warming-up winnend weten af te sluiten. Ik reken op jullie.

Albert de Braaf.

 

Zwanenburg MO19-1  – SC Purmerland MO19-1 : 0-5

Ik loop al ruim 50 jaar op en langs de voetbalvelden, maar nog nooit speelde ik tegen Zwanenburg. Niet dat het erop stond, maar anders had ik dit ook van mijn bucket list kunnen schrappen. Zwanenburg is de zij-instromer van onze competitie. Pas 3 wedstrijden gespeeld en daarin 4 punten behaald, met 6 doelpunten voor en ook 6 tegen. Kortom het profiel van een middenmoter. Volgens hun leidster spelen zij niet het beste voetbal, maar leveren zij wel volop strijd, van begin tot eind. Wij waren gewaarschuwd.
Vanaf de aftrap kregen wij het beeld te zien zoals dat de afgelopen wedstrijden vaak het geval was.De tegenstander wordt direct onder druk gezet. Het spel speelt zich dan ook voor 80 a 90% op de helft van de opponent af en onze Bobbi  kan vervolgens met een gerust hart een snipperdag opnemen. Dit zijn helaas ook wedstrijden waarin wij niet geprikkeld worden tot grootse daden doordat de tegenstander ons daartoe dwingt. Nee, de prikkel moet vanuit onszelf komen. De wil om via goed voetbal uiteindelijk doelpunten te scoren, daar gaat het dan om. Het goede voetbal heb ik vandaag volop gezien. Er werd getikt dat het een lieve lust was. Zwanenburg stond erbij en keek ernaar. Tot het 16-meter-gebied. Vanaf daar ging het tot de 21e minuut steeds mis. Net dat voetje te kort, net naast of net over en anders had de keep hem net nog wel. Inderdaad heel veel net-nietjes. Tel daarbij op dat wij ook gewoon pech hadden. Zoals bijvoorbeeld in de 15e minuut, toen Romee eerst de binnenkant van de linkerpaal en vervolgens binnen 30 seconden Lisa de binnenkant van de rechterpaal weet te raken.
Op trainen doen wij weleens latje-tik, maar paaltje-tik zou ook wat zijn. Tot in die 21e minuut Naomi dacht ‘en nu is het genoeg!’. Ongeveer zoals afgelopen week schoof zij nu met buitenkant rechts de bal bij de 2e paal naar binnen, 0-1. Het volgende doelpunt was een beetje bijzonder. Een scherpe voorzet van Lisa leek door Romee ingetikt te worden, maar was weer een net-nietje. De doorgeschoten bal verraste een verdedigster volkomen en op schlemielige wijze verdween het leder achter de eigen keep. De assist wordt achter de naam van Lisa genoteerd. Voor rust zagen wij nog een leuke solo van Nika, die 2 man liet staan, eindigen in een redding van de goede doelwachter. Hierna was het snel richting warme kleedkamer.
Deze wedstrijd leende zich goed om een soort van ‘totaalvoetbal’ proberen te spelen. Een type spel met onder andere veel positiewisselingen, opkomende backs en terugzakkende middenvelders, kortom met een hoge dynamiek vol verrassingen. Dit zou nodig zijn om het massaal verdedigende Zwanenburg uiteen te spelen. In de 7e minuut lukte dat voor het eerst. Weer Nika die, na een solo over de achterlijn, de keep In de korte hoek wist te verrassen, Lekker goaltje, 0-3. In het daarop volgende kwartier zagen wij inderdaad leuk gevarieerd aanvalsspel, vanuit een opbouw van achteruit, waarbij de flanken goed benut werden. Liede en Maxi stoomden regelmatig op en Lotte en Mylou waren offensief ook ongekend actief. Dit alles zonder dat het een chaos werd. Heel mooi.Kansen volgden elkaar in rap tempo op. In de 21e minuut leidde dat tot de 4-0. Nika ditmaal als aangeefster bracht Mirka in stelling. Snoeihard vloog de bal binnen. Een fijne pass van Lisa was het presenteerblaadje waarop Chemene de kans kreeg. Via de keep eindigde haar inzet op de lat. In de laatste minuten zouden wij nog 1 maal het net vinden. Uit een corner van Lisa wist Romee keurig met binnenkant voet binnen te tikken, 0-5. De bekroning zou een treffer voor Maxi geweest zijn. Al 2 keer eerder was zij dichtbij. In de laatste minuut leek het dan toch te gaan gebeuren. Helaas vloog haar vrolijke pegel net over. Het bleef bij 5-0.
De najaarscompetitie loopt al aardig richting winterstop. Zondag spelen wij voor de laatste keer een uitwedstrijd. Weer een middenmoter, DIOS, en weer 3 punten voor ons. Het wordt eentonig. Dit keer wel met een tegentreffer, Sophie. Mijn financieel bankroet dreigt. Afgesproken?

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – DSOV MO19-1 : 5-0 
Op een frisse, maar zonnige, zondagmorgen floot scheids Peter, onder begeleiding van een straffe oosterwind, stipt om 12.00 uur af. Op de andere speelhelft stond DSOV ons op te wachten. Een ploeg die bivakkeert in de onderste regionen. Op voorhand leken de 3 punten al een zekerheidje. Doel voor vandaag was om allereerst goed te gaan voetballen. Mooi positiespel, de juiste veldbezetting, en lekker combineren, dan komen de kansen vanzelf. En komen de kansen dan volgen de doelpunten automatisch. Dat is de meest succesvolle volgorde. Maar ja, dat benutten van de kansen is de laatste weken niet ons sterkste onderdeel gebleken. Hoe zou dat vandaag gaan? Zonder Liede en Bobbi, maar met Fleur werd de strijd aangegaan. Wij hadden de 1e 10 minuten nodig om het kwaliteitsverschil in het spelbeeld tot uitdrukking te brengen, maar toen begon het te lopen. En wat kan voetballen er dan leuk uit zien! Heel vlotjes liep het balletje van voet naar voet. Een gedegen opbouw vanuit de keep, goed aanbieden, door- en opendraaien, kantelen, op de juiste plekken druk zetten. Het zat er allemaal in. Nadat de eerste goede mogelijkheden nog geen doelpunten hadden opgeleverd, was het in de 17e minuut wel raak. Op aangeven van Lisa maakte Nika haar en onze eerste van de dag. Een voorbode voor nog veel meer moois. Nika had vandaag een zwervende rol als vrije spits. Voor het vuile werk werd zij in de rug gedekt door Demi. Die op haar beurt Naomi achter zich wist. Tussen die 2 ontstond een mooie wisselwerking, die het 2e doelpunt opleverde. Naomi zette de aanval op. Nu fungeerde Nika als aangever op de vervolgens opgestoomde Naomi die keurig afwerkte en de 2-0 op het bord zette. Chemene had nog 2 dotjes voor het inschieten maar stuitte op de keep. In de 41e minuut vonden wij voor de 3e maal het doel. Weer was het de actieve Nika die dit keer Romee, met de welwillende medewerking van de keep, haar 1e van de dag liet aantekenen. Ruststand 3-0. Het was weer voor een warme chocomel met slagroom. Dus als wij nou achterin het nulletje weten te houden, ja dan… Nog 45 minuten de concentratie vasthouden in een wedstrijd die allang niet meer om winst of verlies draait, is ook een hele opdracht. Ik moet zeggen dat wij verdedigend niets hebben weggegeven. Een groot compliment voor Maxi, Sophie en Fleur, maar ook voor gelegenheidsbacks Lotte en Lisa. Fleur heeft welgeteld 1 redding hoeven te verrichten en het was maar goed dat zij zich warm had aangekleed. Wisten wij aanvallend nog iets te produceren? Zeker wel. In de 4e minuut gaf een verre uittrap van Fleur Romee de vrije doorgang. Helaas tilde zij haar inzet over de keep, maar ook over het doel. Wij waren het 1e half uur heel genadig voor DSOV en haalden niet het spelniveau van de 1e helft. Tot de 32e minuut. Weer was het Nika die ons op gang bracht en Romee strak inspeelde. Intuïtief wist zij uit de draai met een lekker schot de 4-0 te maken. Het mooie aan deze actie was dat zij zich, door zich goed aan te bieden, net dat metertje ruimte had weten te verschaffen. Inderdaad proactief handelen. Het laatste kwartier swingden wij weer over het veld. Logisch dat er nog een treffer zou volgen. Dit keer was het Djoni die Nika de beloning gaf voor haar ijzersterke wedstrijd. Bij 5-0 vonden wij het wel welletjes. Snel op naar de welverdiende warme chocomel met slagroom. De komende 2 weken spelen wij 2 keer uit tegen 2 middenmoters. Als de focus en instelling goed zijn, zijn wij dan 6 punten rijker. Allereerst moet Zwanenburg ons volgende slachtoffer worden. Wij gaan het zien.

Albert de Braaf.

 

Assendelft MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 :  3-1

Voorlopig lijken wij na vandaag, in de race om het kampioenschap, te hebben afgehaakt. In een wedstrijd, die op details beslist werd, trokken wij aan het kortste eind. Hier was sprake van een duidelijk gevalletje van ‘scorebordjournalistiek’.  Huh, hoe bedoel je? Nou, dat de uitslag het spelbeeld geweld aan doet. Voetballend waren wij zeker niet de mindere, sterker nog, ik heb een aantal keer staan smullen van de vloeiende aanvalsopbouw en de daaruit voortkomende kansen. De onderdelen waarop wij de wedstrijd hebben verloren lagen enerzijds in het niet benutten van de mogelijkheden en anderzijds het tot 2 maal toe in de schoot werpen van de gelegenheid aan Assendelft om uit het niets wel toe te slaan.
Vanaf de aftrap was al snel duidelijk dat dit een zwaar potje zou worden. Assendelft gooide meteen al veel energie in de strijd, waar wij het voetballend probeerden op te lossen. Toch waren de kansen voor ons. In de 5e minuut vuurt Romee op de keep, die de bal moet lossen. Precies voor de voeten van Mirka. Hemeltje vrij voor de goal blijkt haar linkerbeen niet haar rechter te zijn en verdwijnt de bal naast. In de 17e minuut verschijnt een mooie aanval. Via Mirka, naar de buitenkant, het fijne passje van Chemene in de loop van Romee en de vrije doorgang richting keep. Niet dat de keep het geweten zal hebben, maar via haar ketste de bal naast. In de 32e minuut zie ik een werkelijk prachtig opgezette aanval. Via Nika naar Romee. Romee vindt Mirka, die vervolgens Romee weer aan speelt. Overal kwam Assendelft net een voetje te kort. Het passje van Romee eindigt bij Djoni, die helaas de paal treft. Nog steeds 0-0 en Assendelft dat zich nog geen enkele kans en zelfs geen enkele mogelijkheid wist te creëren. Tot de 36e minuut. Met windje mee verdwijnt een zondagsschot hoog achter Fleur in het net. 1-0. Wij leken snel te reageren, maar ook Nika trof niet meer dan de keep. Zo gingen wij met een vervelende, onterechte,  achterstand richting kleedkamer.
Het goede nieuws was dat wij 45 minuten met wind mee  voor de boeg hadden. Nog volop gelegenheid om de zaken recht te zetten. Wij openden voortvarend met een schot van Demi dat een prooi werd voor de goede keep. Helaas dus geen kadootje voor haar jarige moeder ( verdomd lekker appelgebak overigens) Het duel kreeg steeds meer een fysiek karakter. Een onderdeel dat Assendelft beter ligt dan ons. Toch lieten wij ons niet willoos onderschoffelen. Het wachten was op de 16e minuut. Weer zo’n vloeiende aanval. De 1-2 van Romee en Nika zette eerstgenoemde vrij voor de, deze keer wel kansloze, keep en bracht ons weer langszij 1-1. Gerechtigheid! Romee haar uitbarsting van vreugde en energie deed mij voelen alsof ik door een op hol geslagen neushoorn overhoop gelopen werd. Bedankt Romee. De volgende 5 minuten bleken beslissend. Bij de eerste keer dat Assendelft weer op onze helft verscheen, eindigde binnendoor uitverdedigen in een onbedoelde voorzet voor Assendelft. Opnieuw hoog troffen zij doel en waren wij weer terug bij af. Als enige minuten later een te korte terugspeelbal in een kluts tussen een aanvaller en Fleur eindigt, zal je net zien dat de bal tergend langzaam bij ons binnenhuppelt en er plotsklaps een 3-1 achterstand op het bord staat. De resterende 20 minuten gaven volop inzet en strijd te zien, maar geen goed voetbal meer. Kansen vielen er ook niet meer te noteren. Achterin bij Assendelft heerste een ‘ginger’ over haar territorium en ruimde alles wat er dreigend begon uit te zien. Zo liep de wedstrijd naar zijn eind. Het laatste vermeldenswaardige feit kwam op naam van Maxi die de keep met een lekkere schuiver nog  1 maal testte. Het veranderde niets meer aan de stand. De nederlaag was een feit. En nu? Het blijkt dat het leven gewoon verder gaat. Wij kijken alweer vooruit naar de komende weken. De glazen bol ziet 3 wedstrijden die ons ‘gewoon’ 9 punten gaan opleveren. Een fijn vooruitzicht. Allereerst gaan wij zondag DSOV aan de zegekar binden. Lekker!

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – Fortuna W. MO19-1  :  6-0

Wat valt er nou van deze wedstrijd te zeggen?  Op papier staat een vrolijke 6-0 overwinning genoteerd, nulletje achter en 3 punten in de knip. Een traktatie waard. Daar is toch niets mis mee? Toch zit er ook een andere kant aan het verhaal.
Tijdens de warming-up zag ik op de andere speelhelft slechts 9 Fortunezen staan. Even later kwam scheids Dennis melden dat dat inderdaad klopte en stelde hij de vraag ‘hoe nu verder te gaan?’ 9 tegen 9, of 2 van ons bij hun mee laten spelen? Goed bedoeld, maar niet echt lekker. Besloten werd om met 11 tegen 9 te starten en te kijken hoe dit zou verlopen.
Zoals te verwachten viel werd het een stormloop op het doel van Fortuna. Als er binnen 5 minuten al 4-0 op het scorebord had gestaan dan had dit het spelbeeld geen geweld aangedaan. Tweemaal Nika, 1 maal Mirka en 1 maal Maxi wisten de score niet te openen. Wat was hier nu aan de hand? Wij hebben de meest scorende voorhoede, maar wisten dit maar niet in de stand tot uitdrukking te brengen. Toegegeven, De 9 van Fortuna vochten voor wat ze waard waren, maar toch regen de kansen zich aaneen. In het doel bij Fortuna stond een zwarte panter, een atletische meid die op de meest onwaarschijnlijke wijze ballen wist te keren en ons tot wanhoop wist te drijven. Toch moest zij in de 17e minuut voor de 1e maal capituleren. De ban werd door een pass van Maxi op Nika gebroken, 1-0. Nu meteen doodrukken. Dat lukte ons niet. Het veldspel en veldbezetting was best goed. Wij tikten er vrolijk op los en stuurde Fortuna van het kastje naar de muur. In de 27e minuut telde ik een aanval met 14 maal balbezit, mooie 1-2 tweetjes en een steekpass die eindigde bij Lisa. Haar knal vloog over. En het bleef maar 1-0 en de rust begon al te naderen. Minuut 40, Romee, toch wedstrijdfit, vond bij de 2e paal Chemene die haar inmiddels traditionele treffer meepikte en hiermee in het klassement van ‘topscorer’ aardig begint op te rukken. Direct hierna was het Chemene die de assist op Mirka voor de 3-0 ruststand gaf. Ook in dit klassement draait zij goed mee.
Wat in de 1e helft niet lukte moest dan maar in de 2e helft gebeuren. De 9 van Fortuna zouden toch een keer moe worden. Het spel breed en het tempo hoog moesten het gaan doen. Als wij vanaf de aftrap een dot van een kans niet weten te benutten, blijkt er niets veranderd te zijn. De zwarte panter pakte alles wat er te pakken viel. Hoeveel benen had zij, hoe lang waren haar armen en hoe groot haar handschoenen? Haar anatomie bleek toch die van een doorsnee mens te zijn. Niets mis mee. Voor mij groeide zij uit tot held van deze wedstrijd. Maar ook zij kon  niet verhinderen dat wij tussen het missen doen ook driemaal wisten te scoren. Op aangeven van Mirka pikte Romee haar graantje mee. In de laatste 5 minuten was Djoni trefzeker, 4-0. Dit was de eerste en enige keer dat de keep iets liet glippen. En het slotakkoord kwam na een mooie pass van Naomi en leverde Chemene haar 2e en onze 6e op. Uiteindelijk een leuke score, maar toch gaan de complimenten vooral uit naar Fortuna Tot aan de laatste snik bleven zij op sportieve wijze strijden, grotendeels op de been gehouden door een geweldige keep. Wij op onze beurt bleven gedisciplineerd spelen en bezorgden Bobbi een vrije ochtend. De 0 achter bleef onbedreigd op het bord staan en leverde mij en Edwin een lege achterzak op. Daar staat tegenover dat de aanblik van een compleet team, genietend van de fristi’s, warme chocomel met slagroomtoeter of AA-tjes, ons ook een veel waard is en ons een hoop plezier oplevert. Komende zondag wordt het een heel andere wedstrijd. Directe concurrent Assendelft staat ons op te wachten. Dit is een mooie gelegenheid om te laten zien dat wij het scoren echt niet verleerd zijn en gewoon weer met de 3 punten thuis komen.

Albert de Braaf.

 

AFC MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 0-7

Waren wij in de vorige competitiewedstrijd tegen de Koninklijke HFC de gastheer, nu was het omgekeerde het geval. Wij mochten op audiëntie verschijnen bij de Amsterdamse evenknie, te weten AFC. Wij werden ontvangen door 2 gastheren, die ons in accentloos Amsterdams hartelijk welkom heetten.  Zij maakten ons wegwijs en vervolgens kon de zoektocht naar de kleedkamer beginnen. Uiteindelijk kwamen wij bij een 4-tal kliko’s terecht, waarvan nummer 23 onze kleedkamer bleek te zijn. Deze uitstraling had heel wat minder grandeur en paste beter bij het beeld dat de catacomben ons al had opgeleverd. Hier is sprake van vergane glorie. Het wachten lijkt op het moment dat er een goddelijk bod op het complex wordt gedaan, waarna daarop weer een aantal kantoorkolossen kunnen verrijzen. Het ging vandaag tussen het team met de meeste goals tegen, AFC, tegen het team met de meeste doelpunten voor en dat zijn wij. Dus lekker opportuun gingen wij in een 3-4-3 opstelling de strijd aan. Vanaf de aftrap volop druk en spelen op de helft van AFC. Dat ruimtes dan kleiner worden is het gevolg. Vandaar dat wij veel oefenen op allerlei vormen van positiespelletjes. De vraag was of het ons ging lukken dat in de wedstrijd te laten zien. Hierin zijn wij bij vlagen zeker geslaagd. Het bal werd in de 9e minuut door ons geopend. Uit een ingooi van Djoni kwam Nika op de achterlijn uit en werd haar haarscherpe voorzet een prooi voor Chemene. Bij en via de 2e paal verdween de bal in het netje. Hierna vielen wij zo’n 20 minuutjes stil. Wij hielden wel het initiatief en speelden veelal op de helft van AFC. Wij kwamen ook wel tot doelpogingen, maar het was maar goed dat er een ballenvanger achter het doel stond. Ik denk dat wij anders het landelijk nieuws hadden gehaald, vanwege de projectielen die er op de ring Zuid waren beland. Het beeld  veranderde toen Chemene Mirka in de 35e minuut wist aan te spelen. De simpele 2-0 werd 2 minuutjes later gevolgd door een prachtige 3-0. Een half geblokt schot van Romee stuiterde vol effect richting achterlijn. Vanuit haast onmogelijke hoek wist Chemene toch nog doel te treffen. Prachtig!! In de voorlaatste minuut was het Demi die op aangeven van Romee hard en hoog de keep voor de 4e maal kansloos liet. Hierna zochten wij ons onderkomen op voor de limo en het stichtelijke praatje.
Doel voor de 2e helft was in score de 1e helft te overtreffen en daarbij vooral het nulletje achter vast te houden. Had AFC het idee nog iets uit te kunnen richten, dan waren zij daar al in de 1e minuut van verlost. Nika bediende dit keer Romee feilloos en heel nuchter werd de bal binnen geschoven, 5-0. Het volgende hoogtepunt kwam toen wij een corner op links mochten nemen. Mirka achter de bal. Schuin windje mee draaide de bal direct het doel in, of zat het voetje van Mylou of dat van een verdediger er nog tegen aan? Wij zetten het doelpunt maar op naam van Mirka. Voor Mylou telt de schrale troost dat zij vandaag haar beste wedstrijd in Purmerlandse dienst speelde. Nadat Chemene ditmaal Nika in staat stelde om de 7-0 te maken, viel onze scoringsdrift stil en wisten wij onze 1e helft niet te overtreffen. De enige die dicht bij nog een treffer kwam was Lisa. Helaas belandde haar vrije trap, via de keep op de lat. Wat echter wel lukte was voor het eerst dit seizoen het nulletje achter te houden. Dat doen wij met z’n allen, maar toch wil ik de complimenten geven aan Maxi, Liede, Bobbi en natuurlijk ons slot op de deur Sophie. Het was vandaag zelfs zo dat AFC in 2 keer 45 minuten geen enkele uitgespeelde kans wist te creëren. Deze leuke wedstrijd kreeg nog een fraai vervolg, toen bleek dat Ajax (sorry Bobbi) Feyenoord kansloos terug naar Rotterdam gestuurd had. Wat een topdag!
Als wij vooruitkijken naar komende zondag dan denk Ik dat wij weer zo’n wedstrijd gaan spelen. Dat zou leuk zijn want dan krijgen jullie een dubbele traktatie. Edwin en ik zijn al aan het sparen.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – Zouaven MO19-1 : 6-4 (beker)

The morning after het feest van Bobbi zaten wij alweer om kwart over 9 in de kantine van Purmerland. Sommigen moesten zich de slaap nog uit de ogen wrijven, anderen konden gul gegeeuw niet onderdrukken. Wat zou dat voor effect op ons spel hebben? Op de agenda stond de 1e ronde na de poulefase voor de beker. Hoe hier tegenaan te kijken? Voor de een is het niet meer dan een leuke oefenwedstrijd, voor de ander een serieuze test om te zien hoe ver wij kunnen komen. In ieder geval is het een wedstrijd en die speel je toch vooral om te willen winnen. Zo ook vandaag.
Tegenstander Zouaven is een veel scorende ploeg, die er gelukkig ook altijd wel een aantal tegen krijgt. Een doelpuntrijk duel lijkt zich dus aan te kondigen. Toch duurde het tot aan de 34e minuut voordat Edwin de 0-0 van het bord kon halen. Helaas was het Zouaven dat in 3e instantie als 1e wist te scoren. Tot dat moment waren wij de ploeg die de meeste aanspraak op een doelpuntje mochten maken. Met name Lisa en Romee waren nadrukkelijk aanwezig. In de 5e minuut zette Lisa voor en kwam Romee 1 teennageltje te kort en 10 minuten later moest de keep een schot van Lisa lossen en wist Romee de bal in de herkansing net niet tussen de palen te krijgen. Schoten van Naomi en Mirka verdwenen naast en over. Af en toe werden wij zelfs getrakteerd op artistieke, creatieve hoogstandjes. Een speelde zich recht voor onze neus af. Een technisch perfect uitgevoerd hakje van Lisa achter het standbeen langs leverde een vloeiende aanval op welke door Djoni net niet met een treffer bekroond werd. Verdedigend hadden wij goed in het snotje dat Zouaven het vooral van de snelle counter moest hebben. Op zijn Noord-Hollands dus. Maxi en Liede wonnen de duels veelal en haalden daarmee de angel uit hun spel. Tot die 34e minuut. Gelukkig waren wij niet aangeslagen en wisten wij voor rust de stand alweer gelijk te trekken. Een snelle aanval over de as. Mirka tikt door op Romee, die aan een lange rush begint en toch nog heel koeltjes weet binnen te schuiven, 1-1 en rust.
Het doelpuntenfestijn zou in de 2e helft pas echt beginnen en werd door ons geopend. Minuut 8, een vrije trap van Nika belandt op het hoofd van Romee. En dat is ‘slecht nieuws’ voor een keep,. Zo ook nu, met een sierlijk boogje verdwijnt de bal in het doel. 17e minuut, weer op aangeven van Nika is het Romee die haar en ons nummertje 3 in het netje legt. Haar 1e hattrick van dit seizoen. Mijn beroemde glazen bol vertelt mij dat het niet haar laatste zal zijn. Want daar heeft ‘die kleine kabouter’ een patent op. Dat van ‘die kleine kabouter’ zijn Han’s woorden hoor, Romee. Eerst meent Zouaven nog onze paal te moeten treffen, maar daarna gingen wij weer vrolijk verder. De 4-1 kwam na een mooie aanval van Nika naar Chemene bij Djoni. Zij legde al haar venijn in een lekkere streep die de keep te machtig was. Als Lisa, van afstand, de keep ook nog weet te verrassen lijkt met de 5-1 tussenstand een monsterscore in de maak. Toch was dit niet helemaal, of zelfs helemaal niet, zo. Het spelbeeld veranderde zodanig dat Bobbi onze beste speelster werd. Keer op keer wist Zouaven door onze verdedigende stellingen te glippen en bezorgde ze haar overuren. 5-1 werd 5-2 en zelfs 5-3! En dat met nog 10 minuten op de klok. De verlossing kwam in de 40e minuut toen Chemene Mirka bij de 1e paal wist aan te spelen. Met een echt spitsengoaltje werd het 6-3. Toch had Zouaven het laatste woord. De goed fluitende Mike keek al op de klok toen zij nummer 4 er nog in wisten te prikken en daarmee de eindstand op 6-4 bepaalden. Zo eindigde een sportieve wedstrijd opnieuw in een overwinning voor ons, hetgeen inhoudt dat wij nog een bekerrondje gaan spelen. Wanneer en tegen wie? Dat gaat vanzelf wel blijken. Wat wij wel weten is dat wij zondag AFC Amsterdam treffen. De volgende 3 punten lijken in de maak.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – HFC MO19-1 :  5-3

Op deze vroege zondagmorgen was het moment daar om eindelijk eens de teamfoto te maken. Onder welhaast zomerse omstandigheden werd er door de meiden op professionele wijze geposeerd. Keurig 2 rijen, de voorste op stoeltjes met keep Bobbi in het midden en daarvoor 3 ballen. Op de 2e rij de grotere dames, geflankeerd door een trotse Edwin en ondergetekende. Het is een fraai plaatje geworden.
En dan de wedstrijd. Wij hadden vandaag hoog bezoek. De Koninklijke HFC was te gast op ons bescheiden complex. Alle sporen van de klaverjasavond waren uitgewist, de paden geveegd, het veld aangeharkt, de vlagen wapperden vrolijk en de koffie was warm. Kortom wij waren er helemaal klaar voor. En dat bleek ook al snel. Binnen 12 minuten leek de wedstrijd een gelopen koers. Nadat Mylou Mirka bediend had, schot ging naast, was het Mylou zelf die haar 1e leek te scoren. Haar poging werd ternauwernood door de keep gekeerd.  Hierna was het Lisa die Mirka in stelling bracht. Helaas kreeg ze de bal net niet lekker mee. En er stonden pas 7 minuten op de klok. In de 10e minuut viel de 1e treffer. Een mooi opgezette aanval, steekpass van Demi op Lisa, haar scherpe voorzet werd bij de 2e paal keurig door Romee binnengelopen. Hiermee ging zij verder met waar zij zaterdag gebleven was, scoren! De 1-0 werd 2 minuten later al 2-0, toen Mirka vanaf randje strafschopgebied de rechter bovenhoek vond. Dit ging onverwacht makkelijk tegen het nog ongeslagen HFC. Hierna vlakte ons spel wat af. Wij hielden wel de controle, maar de scherpte voorin was even weg. Toch leek Djoni na een slalom op weg naar de 3e. Zij deed alles goed, maar helaas verdween de bal op wonderlijke wijze niet over de achterlijn. In de 40e minuut scoorde HFC. Zij kregen een vrije trap mee. Demi werd bestraft wegens hands, maar volgens haar kwam de bal toch echt op haar ……! Even was de concentratie weg en prompt profiteerde HFC hiervan. Een leermomentje. Gelukkig kwam ons herstel snel. Vlak voor rust was het opnieuw Demi die dit keer Djoni diep stuurde. Keurig wist zij Mirka aan te spelen die de marge weer op 2 bracht, ruststand 3-1.
In de 1e 2 minuten na rust hadden wij aan alle onzekerheid met een beetje meer geluk al een einde kunnen maken. Op aangeven van Lisa piepte Romee en tussendoor. Rustig kijken, lekker in het hoekje schuiven. Niets aan het handje, maar wat nu? De bal kuste de binnenkant van de linkerpaal, liep keurig over de doellijn en verdween via de rechterpaal weer het veld in. Ongelooflijk. 30 seconden later stond Romee weer vrij voor de keep, maar die reageerde knap op haar inzet. Het antwoord van HFC kwam direct vanuit een onderschepping in onze opbouw. In plaats van 4 of 5-1 was het plotsklaps 3-2! En dat is toch iets heel anders. Zeker als HFC onze lat weet te raken, is het duidelijk dat dit nog steeds niet gedaan is. In de 12e minuut schepten wij onszelf weer wat meer lucht als Chemene op aangeven van Nika nummertje 4 op het bord zet. Dit mogen wij nooit meer weggeven. Maar zie, een kwartier voor tijd komt dat dekselse HFC weer in de wedstrijd. Binnenkant paal rolt de bal bij ons binnen. 4-3. Opnieuw wisten wij ons op te richten en was het ditmaal Mylou, ja ja, die Nika Is staat stelde onze 5e in het mandje te leggen. Zou dit dan voldoende zijn voor de overwinning? Ja, zeker als Bobbi zich als een tijger voor de voeten Van de doorgebroken spits stort. Geen treffer en daarmee werd de 5-3 zege veiliggesteld. Wij houden wel van lekker spannend. Het publiek Is de grote winnaar, maar toch mag het van mijbest wat eerder beslist worden. Beter voor mijn bloeddruk.
En nu, op naar komende zondag. Een bekerrondje tegen Zouaven staat op het programma. Altijd leuk. Thuis om 10.00 uur en dat na het verjaardagfeestje van Bobbi. Ik ben benieuwd.

 

Albert de Braaf.

 

RKEDO MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 3-2

Het was al weer een tijd geleden, eind april om precies te zijn, dat wij voor het laatst een nederlaag moesten slikken. Maar vandaag was het dan zover. Zo vroeg in het seizoen was er al sprake van een heuse topper. Beide ploegen hadden zelfs nog geen puntje laten liggen. Wie zou dat na vandaag nog kunnen zeggen?
Marcel, de vaste vlaggenist, was ziek en dus afwezig. Maar daar stond tegenover dat mijn trouwe wederhelft, Edwin, met mobiele dug-out, zich wel weer langs de lijn genesteld had en als een God in Frankrijk de wedstrijd kon volgen.
In de openingsfase werd al snel duidelijk dat wij aan dit RKEDO de handen meer dan vol zouden hebben.  Een lekker fel ploegje dat ons over het hele veld kort op de huid zat. Zij waren dan ook degene die als eerste voor de gevaarlijke momenten zorgden. Een schot naast en over waren de wapenfeiten. Het was dan ook heel vervelend dat zij door ons zelf in een zetel geholpen werden. De snelle spits wist ons uitverdedigen te blokken en via de kluts verdween de bal over de doellijn. Vanaf de 12e minuut moesten wij dus in de achtervolging. Wij deden echt wel ons best maar kregen ze niet in onze greep. Bij vlagen combineerden wij aardig, maar echt uitgespeelde kansen wisten wij niet te scheppen. Sterker nog, een doeltreffende combinatie door het centrum betekende in de laatste seconden voor rust de 2-0 achterstand.
Er lag voor ons in de 2e helft een helse klus te klaren. Nou geven wij onszelf niet zo snel gewonnen, maar dat het tegen dit RKEDO heel moeilijk zou worden, was wel duidelijk. Snel scoren en meteen proberen door te drukken luidde de opdracht. En zie, de 2e minuut was nog niet voorbij of hij lag er al in. Nika speelde Chemene aan die Romee in de loop bediende. Met een magistraal stiftje verdween de bal over de verraste keep in het doel. Zo kennen wij Romee weer; niet teveel denken, gewoon doen! 2-1, wij deden weer volop mee. Nu deel 2 van het plan; het doordrukken. En dat lukte niet. Even was RKEDO aangeslagen, maar zij wisten zich snel weer te herstellen. Het spel golfde heen en weer, waarbij het meeste gevaar toch van de ploeg uit Avenhorn kwam. Een voorzet kwam bij ons bij de 2e paal terecht, waarbij Maxi de bal leek weg te gaan koppen. Echter een geraffineerd duwtje in de rug maakte haar kansloos waardoor haar tegenstandster ongehinderd kon profiteren. 3-1. Helaas beschikken wij niet over een V.A.R. en beslist alleen de scheids. Deze man op leeftijd was niet bepaald gezegend met een grote actieradius en dacht alles vanuit de middencirkel te kunnen beoordelen. Niet dus. Het leek voor ons een  kansloze missie te worden. Nog een kwartiertje op de klok en 2 doelpunten achter. Met het wonder van DESS vers in het achterhoofd werden de laatste krachten gemobiliseerd. Nog eenmaal zetten wij aan. Vanuit de draai vuurde Mirka hard op de keep. Even later, 41e minuut, legde de week fitte Lisa, de bal op de weggestarte Mirka. Zij had goed naar Romee gekeken dus werd de keep opnieuw met een boogballetje gepasseerd. 3-2. Nog 4 minuten + blessuretijd, ook minstens 4 minuten. Helaas bleken die laatste compleet verdampt te zijn en kwam er een vroegtijdig eind aan deze wedstrijd. De nederlaag was een feit en in alle eerlijkheid ook niet geheel onterecht. Maar ook hier leren wij van.
En dat gaan wij zondag laten zien. Thuis op het kunstgras tegen HFC gaan wij een concurrent afschudden en 3 puntjes aan ons totaal toevoegen.

Albert de Braaf.

 

SC Pumerland MO19-1 – Oosthuizen MO19-1 : 7-1

Wat een onrustige voorbereiding hadden wij deze week. Blessures van Carmen en Lisa. Fleur die ook nog niet fit was. Rots in de branding, Sophie, die deze week Snuf en Snuitje speelde.
Daar bovenop nog Djoni en Naomi, die donderdag op de scooter op weg naar de training, door een auto , vol in de flank  getroffen werden en de avond eindigden in het ziekenhuis van Hoorn. En als klap op de vuurpijl Romee, die zondagmorgen wegens een geheimzinnige ziekte, genaamd Ilpendammerkermis, moest afzeggen. En tot slot Mirka, die vanwege een fotoshoot met haar paard, jaja,, ook later zou aansluiten. Hoe moesten wij in hemelsnaam de wedstrijd tegen een op revanche belust Oosthuizen tot een goed eind zien te brengen?
Gelukkig kunnen wij nog putten uit de MO17. Frank had 2 meiden bereid gevonden op een vroege zondagmorgen nogmaals het voetbaltenue aan te trekken. Esther voor het verdedigende werk en Minke als creatieve aanvulling op het middenveld. Gelukkig was ons slot op de deur, Sophie, ook weer wedstrijdfit. En oh wonder, als een Lazarus uit de dood herrezen, konden wij ook nog over Naomi beschikken. En dat scheelt een flinke slok op de borrel. Heerlijk!
Al-met-al waren wij er helemaal klaar voor. Met Carmen en Lisa, als toeschouwers, in de dug-out trapten wij af.  Oosthuizen heeft een ploeg die vooral gevaarlijk Is vanuit de omschakeling (mooi voetbaljargon). Met andere woorden, wij vallen aan en zij counteren. Dat was ook het spelbeeld. Wij speelden veelal op hun helft en zij braken er via de 2 razendsnelle buitenspeelsters uit. Sophie, als vrije laatste verdedigster, pikte alles wat er doorheen glipte, feilloos op en bezorgde de weer in het doel staande Bobbi, een heel rustige 1e helft. En wij op onze beurt, wat deden wij zelf in aanvallende zin? Nou vraag dat maar aan Lotte. Zij loopt al pakweg ruim 10 jaar op de Nederlandse voetbalvelden rond te stappen en zal alle kilometers bij elkaar opgeteld al minimaal 1 keer de aarde rond gelopen zijn. Al deze energie heeft welgeteld tot 1 doelpunt geleid. En nu? In de 1e helft presteerde zij het om een onvervalste hattrick op haar naam te zetten. Ongelooflijk!!
In de 14e minuut was het uit een vrije trap van Liede dat zij bij de 2e paal opdook en doel trof. Dit gaf de burger zoveel moed dat zij 8 minuten later een solo met een schuiver in de verre hoek beëindigde, 2-0. En nog was haar koek niet op.
Uit een voorzet van Maxi, kreeg zij een knietje tegen de bal en hobbelde het leder vervolgens over de doellijn. Trilogie voltooid! Jammer dat haar ouders deze uitbarsting van scoringsdrift grotendeels hebben gemist. Met een 3-0 tussenstand zochten wij de kleedkamer op. Tijd voor een limo.
Esther, die zich uitstekend staande heeft gehouden, moest werken en dat gaf ons de gelegenheid om Minke in te brengen.
Jammer dat onze 1e 20 minuten weer zo’n fase lieten zien, dat wij het helemaal kwijt leken te zijn. Veel te gemakzuchtig gaven wij het initiatief uit handen en maakte Oosthuizen daar gretig gebruik van. Na eerst de paal geraakt te hebben was het in de 12e minuut raak, 3-1. Vervolgens hebben wij nog 10 minuten zitten kijken naar een tegenstander die zijn kansen rook en ook kreeg. Volkomen onnodig, maar toch gebeurde het. Tot de 30e minuut. Een pass van Mirka op Minke was de inleiding. Met een fraai steekpassje vond zij Chemene, die heel rustig onze 4e binnenschoof. Het breekpunt voor Oosthuizen.
In het restant van de wedstrijd liet het team zien wat het in zich heeft. Ons beest, Demi, boorde een tank met wat extra energie aan en liep te buffelen dat het een lieve lust was. Naomi bewees waarom zij voor ons zo belangrijk is en Minke kon hier prachtig van profiteren. Haar plekje als schaduwspits past haar precies. Gezegend met een goede trap, rust en overzicht had zij een grote inbreng in ons spel. Via haar werd Chemene aangespeeld die de pass op Nika gaf en dat betekende de 5-1. Nika? Hoor ik jullie denken. Deed die ook mee? Jazeker, tot op dit moment waren haar gedachten meer bij haar eigen bedje geweest. Na een verhuizing en verbouwing had zij eindelijk weer op haar eigen kussen geslapen en dat lag lekker!!
Met onze 6e, wederom op aangeven van Minke, bleek zij weer helemaal wakker te zijn. Het slotakkoord was voor Chemene. Zij vond dat zij haar misser in de 1e helft nog niet helemaal had rechtgezet en deed haar nummer 2 in het zakje.  Wederom op aangeven van Minke. Eindstand 7-1.
Conclusie, de maand september hebben wij zonder puntverlies weten af te sluiten. Wij liggen dus goed op schema. Zeker als wij komende zondag de lastige uitwedstrijd, tegen RKEDO, winnend weten af te sluiten. Dan zijn wij de enige ploeg nog met de volle buit in handen. En dat zou heel leuk zijn, toch?

Albert de Braaf.

 

Kwiek’78 MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 2-4

En toen was het herfst. De aftrap voor weer een nieuwe competitie werd gedaan onder een gestaag vallende regen. Een regendie de sporen van de wedstrijd voor ons op het omgeploegde veld had achtergelaten. Het zag er bedrieglijk goed uit maar was in werkelijkheid loodzwaar om op te spelen. Een reden genoeg voor de niet fitte Bobbi om af te zeggen. Omdat Fleur eveneens geblesseerd is, moesten wij op zoek naar een nieuwe keep. Gelukkig hebben wij Liede in het team. Bij deze Liede nogmaals bedankt. Omdat Lisa ook af moest haken, werd het al-met-al een beetje improviseren. Mogelijk dat dat de reden was waarom ons spel er slordig, gehaast en onzorgvuldig uit zag. De kracht van Kwiek ligt in de aanval en de zwakte duidelijk in de verdediging. Zo kwamen wij zonder goed te spelen toch makkelijk aan de 2-0 voorsprong. Verkeerd uitverdedigen, in de 17e minuut, leverde Romee haar 1e treffer op. Bij de bekerwedstrijden heeft zij haar kruit droog gehouden, maar nu meld onze topscorer van vorig seizoen zich weer aan het front. Lekker. Jammer dat vader Edwin er niet bij aanwezig was. Geveld door een opspelende hernia was het leeg naast mij in de dug-out. Nadat de actieve Djoni 2 maal dichtbij een treffer was, werd het door opnieuw verkeerd uitverdedigen toch 2-0. Dat Nika dit hele seizoen al scherp is, bewees zij nu ook weer. Vanuit het middenveld legde zij de bal loepzuiver In het verlaten doel. Het laatste kwartier voor rust verzuimden wij de score verder uit de bouwen. Wij speelden inderdaad slordig. Een duidelijk verbeterpuntje voor de 2e helft.  Wij begonnen wat scherper en leken al snel op 3-0 te komen toen Chemene erdoor was. Helaas kwam zij op haar linkerbeen uit en is zij toch echt heel erg rechts, dus bleef de treffer uit. Die viel toch in de 6e minuut. Op aangeven van Romee noteerde Nika haar 2e van de middag. 3-0. Buit binnen? Nou nee, ons echte gerommel begon nu. Een kwartier lang stond ik te kijken naar een spelbeeld dat ons onwaardig was. Werkelijk alles ging verkeerd. Het was zelfs zo dat ik begon terug te denken naar 2 weken geleden. De wedstrijd tegen DESS. Toen wij een 3-0 achterstand binnen een poep en een scheet wisten om te buigen naar een 4-3 voorsprong. Dit leek ons nu, omgekeerd, te gebeuren. Kwiek kwam binnen 10 minuten op 3-2 en ons spel werd minder en minder. Terwijl de gelijkmaker dichterbij leek dan een grotere voorsprong was de verlossing in de 26e minuut toch daar. Eindelijk een goede opbouw en een prachtige splijtende pass van Carmen op Djoni. Zij soleerde soepel langs haar tegenstander en belandde bijna op de achterlijn. Vanuit een moeilijke hoek vond zij toch het gaatje en maakte zij haar 1e en onze 4e. Het voelde als een bevrijding en plots gingen wij weer lekker spelen. Nu was er wel druk en wonnen wij wel de duels. Naomi en Demi kregen het middenveld in handen en als dat lukt dicteer je het spel en komen de kansen als vanzelf. Jammer dat wij dat niet verder in de stand tot uitdrukking konden brengen. Terwijl de regen onophoudelijk door bleef vallen, werd er bij een 4-2 stand in ons voordeel afgefloten. De 1e 3 zwaarbevochten punten waren binnen. Een felicitatie waard. Dat gold ook voor Carmen en Lotte. Beiden waren jarig geweest en deelden hun traktaties uit. Dat ging er bij de door en door natgeregende meiden wel in. Als ruil kreeg Lotte de spelerstas mee. Daar kon zij de tanden op stuk bijten, wat een bende! En dan volgende week. Een goede bekende, wederom Oosthuizen. Dit keer thuis op het b-veld. Ik ben benieuwd hoe dat er na vandaag uit ziet.

Albert  de Braaf.

 

Oosthuizen MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 1-2

Het seizoen is nog jong, maar toch hebben wij het 1e succesje al te pakken. Traditiegetrouw begint de nieuwe jaargang met een poule waarin na 3 wedstrijden de winnaar verder mag in de knock-out fase van de beker. Met de volle buit in handen zijn wij dat geworden. Daarvoor moest vandaag tegen Oosthuizen minimaal gelijk gespeeld worden. Zij hadden de 1e 2 wedstrijden immers ook gewonnen. Zou dit weer zo’n thriller worden als vorig weekend tegen DESS? Nou niet echt. Binnen 40 seconden had Nika, haar 4e alweer, op aangeven van Romee er in liggen. Een droomstart dus. Helaas wisten wij niet meteen door te drukken en de wedstrijd vroegtijdig   te beslissen. Nika stuitte op de keep en uit een corner van Lisa kopte Romee over. Hierna moest Bobbi handelend optreden toen Oosthuizen er via de counter razendsnel uitkwam. Hoe komt het toch dat zij altijd van die rappe aanvallers lijken te hebben? In de 31e minuut kwam voor mij het hoogtepunt van deze dag. Een ragfijne dubbele een-twee tussen Maxi en Chemene werd door de laatste koeltjes afgemaakt.Op prachtige wijze kwam de 0-2 tot stand. Hiermee bewees Chemene dat haar vorm per wedstrijd stijgende is. Waar gaat dit eindigen?
Jammer dat Maxi op aangeven van Romee, zelf ook niet een goaltje mee kon pikken. Vrij, midden voor de goal probeerde zij Zlatan Ibrahimovic te imiteren. Haar atletische karatetrap werd door moeder Astrid zeer  gewaardeerd. Ruststand 2-0 dus.
De 2e helft werd door ons zeer slordig begonnen. De concentratie was compleet verdwenen, dit terwijl de buit toch echt nog niet binnen was. In de 1e minuut leek het tot 2 maal toe compleet verkeerd te gaan. Maar Bobbi en de lat brachten redding. Daar ontsnapten wij even. Hierna pakten wij de draad gelukkig weer op. Het spel voltrok zich grotendeels op de helft van Oosthuizen en de kansjes konden dus niet uitblijven. Uit een corner van Lisa peerde Maxi over. In de 15e  minuut eindigde een opstomende actie van linksback Mirka! met een schot voorlangs. Vlak nadat Lotte met een technisch perfecte volley het doel onder vuur genomen had, viel de treffer aan de andere kant. Weifelend optreden centraal achterin was genoeg om er weer een wedstrijd van te maken 1-2. Oosthuizen had nog een kwartier om de spanning volledig terug te brengen. Toch staan in mijn boekje vooral kansen voor ons genoteerd. Chemene die er 2 maal door was, maar de keep trof. Nika over en Romee hard voorlangs en dus bleef het maar bij een benauwde 1-2. Inmiddels liep de laatste minuut en mocht Oosthuizen nog een corner nemen. Vanuit een huts-kluts situatie leek de treffer gemaakt, maar gelukkig bracht het lange been van Mirka redding en werd er direct hierna afgefloten. De derde winst op rij was binnen en daarmee de 1e plaats in de poule. Leuk!!
Edwin, die dacht dat hij nog op de Volendammer kermis stond te tappen, vond dit een terechtetraktatie waard. Lekker.
En dan komende zondag. De aftrap voor de competitie. Opnieuw spelen wij uit. Dit keer gaan wij naar Avenhorn, waar Kwiek ’78 ons trappelend staat op te wachten. Door de bekerwedstrijden zijn Edwin en ik een hoop wijzer geworden. Hopelijk gaan wij gewoon verder met wat wij tot nu toe doen; winnen.  Ik heb er vertrouwen in.

Albert de Braaf.

 

DESS MO19-1 – SC Purmerland MO19-1 : 3-4

Wat een sensationele wedstrijd speelden wij vandaag!!. En wat voor een ongelooflijke Houdini-act lieten wij zien!! Wie, Houdini?, hoor ik Jullie denken. Wat is dat nou weer? Dat zal ik proberen uit te leggen. Houdini was een soort Hans Klok, een illusionist uit de vorige eeuw. Zijn meest spannende act was dat hij zich met kettingen om liet boeien en in een groot aquarium liet gooien. Iedereen kon door de glazen wand zijn geworstel zien om zich te bevrijden, terwijl zijn zuurstof langzaam begon op te raken. Op het moment dat men dacht dat hij het loodje zou leggen, vielen de kettingen plots van zijn lijf en kwam hij proestend en hijgend boven water. Een ovationeel applaus klaterde over hem heen! Nou zoiets lieten wij vandaag ook zien. In de 13e minuut van de 2e helft kwamen wij met 3-0 achter en leken wij dood en begraven. Niemand die meer een cent gaf voor onze kansen. Hoe hebben wij het dan toch nog voor elkaar kunnen krijgen om zegevierend van het veld te stappen? Nou dat ging ongeveer als volgt.
Voor de aftrap was al duidelijk dat Noord-Hollandse poldermeiden gemiddeld minimaal 1 koppie groter en enige kilo’s  zwaarder zijn dan wij dat zijn.  Dit leek op voorhand een fysiek duel te worden dat op een eveneens ruim bemeten veld van maximale afmetingen gespeeld zou gaan worden. Toch namen wij meteen het initiatief in handen en probeerden wij via een goede opbouw van achteruit de gaatjes te vinden. Een energiek DESS probeerde dit op inzet te compenseren. De hele 1e helft slaagden zij daar uitstekend in. Sterker nog, door een misverstand achterin kwamen zij zelfs op een 1-0   voorsprong. En deden zij dat in de 23e minuut nog eens dunnetjes over 2-0.  Het scorebord en het spelbeeld pasten totaal niet bij elkaar. De hele 1e helft kregen zij niet 1 corner, heeft Bobbi geen enkele redding kunnen verrichten en was het balbezit 70-30% in ons voordeel. Natuurlijk lag het ook aan onszelf. Schoten van Naomi, Mirka en Nika gingen naast en over. Uit een corner kopte Romee naast en leek Chemene te scoren, maar ging de bal miraculeus voorlangs. Nee, het moest dan maar in e 2e helft gebeuren.
Ondanks de negatieve tussenstand bestond nog steeds het gevoel dat 1 goaltje van ons wonderen kon verrichten. Wij begonnen weer met een schot van Demi dat naast ging en een listig hakje van Romee dat vaart miste. De beslissing leek in de 13e minuut te zijn gevallen. Even daarvoor werd een overtreding op Maxi ‘beloond’ met een inworp van DESS. Uit de daaropvolgende voorzet werd gescoord en door ons heftig geprotesteerd. De bal werd vanaf een halve meter over de achterlijn voorgegeven en gelukkig terecht afgekeurd. Toch was de concentratie even weg en wist DESS met een hoog afstandsschot meteen te profiteren 3-0. Wedstrijd gespeeld! Nee, toch niet. In de 16e minuut stuurde Naomi Nika in de diepte. Vrij voor de keep rondde zij koel af 3-1. De eretreffer was binnen, maar smaakte naar meer. Binnen 2 minuten wist Lisa op identieke wijze nummertje 2 in het netje te leggen. En nu begon de paniek bij DESS toe te slaan en roken wij op onze beurt bloed. Die grote, sterke meiden bleken toch maar zeer beperkte voetbalsters te zijn en kregen problemen met de conditie. De gaatjes begonnen te vallen. En dan is Nika op haar scherpst. Haar 2e kwam op aangeven van Lisa en bracht ons in de 24e minuut weer langszij. 3-3. Nooit meer verwacht, maar nog was onze honger niet gestild. Volgens het principe van “erop en erover” werd DESS geen seconde rust gegund. Zou Mylou hem dan maken? Nee helaas, vrij voor de keep koos zij voor het midden. Chemene dan misschien, nee weer niet, haar actie eindigde in een harde botsing met de keep. Maar dan toch, 34e minuut, het terugleggen van Romee op Mirka. Vanaf een vrolijke pakweg 20 meter verdween de bal hoog en onhoudbaar in het doel. Het onwaarschijnlijke was dan toch gebeurd. De heel terechte beloning was daar, van 3-0 naar 3-4 In 18 minuten. Ongelooflijk! Het arme DESS was gebroken en ging wanhopig op zoek naar de gelijkmaker. Tevergeefs, de overwinning was aan ons.
Meiden, wat ik nu schrijf geldt voor jullie allemaal. Wat jullie aan karakter hebben getoond, in een wedstrijd waarin alles tegen leek te zitten, is zeldzaam. De les van vandaag is dat als wij het geloof in eigen kunnen blijven houden wij tot heel mooie dingen in staat zijn. Als beloning kunnen wij zondag als 1e in de bekerpoule eindigen. In de wedstrijd tegen Oosthuizen hebben wij aan een gelijkspel genoeg. Maar daar gokken wij niet op. Wij gaan vol voor de winst.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland MO19-1 – Medemblik MO10-1 :  4-1

Hallo meiden daar zijn wij weer. Op verzoek van Demi beginnen wij meteen maar met de stukjes. Allereerst  het antwoord op de vraag wie” wij”  zijn. Nou een hoop bekende gezichten. Robin en Gia zijn hun geluk bij WBSV gaan beproeven en daarbij wensen wij ze het allerbeste toe. Voor het overige is de MO17 van afgelopen seizoen compleet doorgeschoven naar MO19. Gelukkig weer met Chemene die terug is van haar enkelblessure en meteen al liet zien het voetballen niet verleerd te zijn. Nieuw is Naomi. Afkomstig van Wherevogels. Ik durf nu al te beweren dat zij voor ons een geweldige aanwinst is. Wij hebben naast Demi een 2e krachtbron op het middenveld erbij. En samen met haar vormt zij een geweldig setje. Voorts beschikken wij nog over een mystery guest en schuiven deze week 2 oudgedienden, Fleur en Lotte bij de groep aan. Hiermee hebben wij een volwassen selectie van 16 gretige meiden die het vaste voornemen hebben er een leuk en sportief succesvol seizoen van te maken. Aan Edwin en mij de taak om deze dadendrang in goede banen te leiden. En dan nu de wedstrijd.
De aftrap werd zondag, heel vroeg, om 9.30 uur verricht. Aan de andere kant van de middenlijn stond een oude bekende, Medemblik. Dit keer compleet zouden zij de oorwassing van vorig seizoen, 9.0, proberen te revancheren. Helaas voor hun bleek al snel dat dit een kansloze missie was. Traditiegetrouw schoten wij als een komeet uit de startblokken. Alsof wij niet 3 maanden stil hadden gestaan, werden wij meteen getrakteerd op leuk combinatievoetbal. Binnen 8 minuten stond er al 2-0 op het nieuwe scorebord. De eerste kwam tot stand na een dieptepass van Liede. Mirka geloofde erin en troefde de laatste vrouw, die het voetballend probeerde op te lossen af, 1-0. Twee minuutjes later lag nummer 2 er al in. Vanuit het middenveld was het een daverende pegel van Naomi die de keep kansloos liet. Hartelijk welkom Naomi. Hierna viel de score even stil. Toch bleven wij alleraardigst spelen. Wij hadden er duidelijk zin in. Mirka stuitte op de keep, Chemene vuurde over en het wachten was op de 38e minuut. Lisa, vorig seizoen winnaar van de assistbokaal, gaf een puntgave voorzet op Nika. Binnenkant voet, technisch hoogstandje, volleerde zij nummer 3 binnen. Dit was tevens de ruststand.
Zouden wij de 2e helft weer in staat blijken het tempo en spelniveau van de 1e helft te halen? Wij begonnen weer goed. Wederom in de 6e minuut was het raak en wederom op aangeven  van Liede was het ditmaal Killer Maxi die slim voor haar tegenstander kroop en handig haar voetje tegen de bal zette 4-0. Wedstrijd beslist. Het gas ging er bij ons een beetje vanaf. Het verjaardagfeestje van Mylou, de temperatuur en conditie deden zich gelden. Er was nog 1 doel om voor te strijden; het nulletje achter. Helaas wist Medemblik met een zondagsschot, hoog in de verre hoek, hier een streep door te zetten.
Toch werd in deze wedstrijd al snel duidelijk dat het verdedigend bij ons wel goed zit. Sophie, ondanks een enkelblessure, is weer scherp als vanouds. Bobbi keepte heel rustig en dat zij ook een lekker balletje kan trappen bleek uit haar uitverdedigen en dat is toch het begin van de aanvalsopbouw. De twee backs, Liede en Lotte speelden een heel solide wedstrijd, waarin in Liede met 2 assists meteen aan kop in het klassement staat.
Al-met-al speelden wij een lekkere pot voetbal. Bovendien zegt mijn gevoel  dat wij nog veel beter kunnen. De groei is er nog lang niet uit. Een mooi perspectief. Ik ben benieuwd wat wij komende zondag op de mat weten te leggen. Tegenstander DESS is met 4-2 ten onder gegaan tegen Oosthuizen. Wij gaan het zien.

Albert de Braaf.