SC Purmerland VR1

SCP VR1:  TEAMPAGINA VOETBAL.NL

 

WSV 30 VR3 – SC Purmerland VR1 : 0-4

Vandaag hadden wij een bijzondere gast in de dug-out zitten. Een collega van mij, Daan, iemand met het Downsyndroom. Daan is een trouw volger van ons team en heeft altijd bij WSV in een G-team gespeeld.  Dit was voor hem de ideale gelegenheid om ons eens in het echt te zien spelen. Daan is een groot voetbalkenner en misschien dat ik van zijn technische en tactische tips nog wat op kon steken. Dat zou nog weleens van pas kunnen komen, want WSV had van de nood een deugd gemaakt en was aan het winkelen geslagen om een slagvaardig team bij elkaar te harken. Mogelijk dat dit ook de verleden week de reden was waarom koploper De Rijp met een benauwde 2-1 zege daar is weg gekomen. Volgens hun leider via een onterechte penalty, 2 minuten voor tijd gegeven. Wij waren dus gewaarschuwd.
Het 1e half uur heb ik zitten kijken naar een heel onrustig, slordig spelend Purmerland. Een aantal van ons zat totaal niet in de wedstrijd en naarmate de tijd verstreek gaf dit WSV steeds meer het gevoel dat er een stuntje in de maak was. Niet dat zij grote kansen kregen, maar het balbezit bijvoorbeeld was 50/50%. Wij dicteerden het spel eens een keer niet en waren zeker niet de dominante bovenliggende partij. Kortom het was een rommelpotje. Typisch zo’n wedstrijd waarin degene die het 1e scoorde ook die wedstrijd zou gaan winnen. Gelukkig waren wij diegene. Uit 1 van de 1e knappe aanvallen was het meteen raak. De wel goed spelende Naomi stuurt Romee diep. Dan blijkt zij verrassend snel te zijn en houdt zij nog het overzicht ook! Breed leggen op de attent meegelopen Mirka betekende in de 30e minuut de 0-1. Het voelde als een bevrijding, hetgeen ook uit het spel bleek. Wij speelden weer herkenbaar voetbal en dat uitte zich in de 40e minuut. Een werkelijk prachtige snelle aanval via 4 – 5 schijven spleet de WSV-defensie uiteen. Uiteindelijk was het ditmaal Mirka die Romee in stelling bracht. De 0-2 was ook de ruststand.
In de rust heb ik nog even snel met Daan overlegd en zijn wijze raad om vooral zo door te gaan integraal  aan de dames doorgegeven. En inderdaad gingen wij het 1e kwartier op de ingeslagen weg verder. Maxi zette, na een fijne steekpass van wederom Naomi, de 0-3 op het bord. Zou Naomi geïnspireerd zijn geweest door de aanwezigheid van invalvlagger Vincent, haar voormalige trainer? Als dat zo is mag Vincent van mij definitief als reserve voor Marcel benoemd worden. In de 13e minuut lag de volgende er al weer in. Op aangeven van Mirka was het ditmaal Carmen die de complete achterhoede haar hielen liet zien. Met nog ruim een half uur spelen was de 0-4 ook meteen de eindstand. Wij hielden de controle, gaven verdedigend niets weg, maar wisten de 5 dikke mogelijkheden ook niet meer te benutten, vandaar. Uiteindelijk zijn wij in doelsaldo vandaag weer 3 punten uitgelopen op De Rijp en staan wij hierin met 34 doelpunten riant voor op hun.
Daan was ook tevreden en heeft nog een mededeling voor jullie achtergelaten. Voor de duidelijkheid, hij werkt op woensdag en donderdag in De Kosterij, een restaurant in de Midden-Beemster.
Dit is was hij schreef: “Appie, je heb een gou team! Ik hoop dat julie volkeer van De Rijp gaat winnen. Je dochter (Mirka) kan goe spelen en skore ook. Naomi vont ik ook goe. En je team mag wel bij mij kome luchen. Mijn nummer is 0633858418”. Voor de volledigheid, Daan werkt van 10.00 tot 17.00 uur en zou het heel leuk vinden als jullie eens langs kwamen.
Wij gaan deze week weer 2 keer trainen om zondag het kansloze AMVJ van de 3 punten te beroven.

Albert  de Braaf.

 

Always Forward VR3 – SC Purmerland VR1 : 0-7

Eindelijk is de winterstop voor de 2e keer voorbij. Na 3 weken stil te hebben gestaan, was vandaag de aftrap voor de laatste, beslissende, fase. Het is nu 1 lange sprint tot iets dat mogelijk tot een heel happy end kan leiden. Aan ons de taak om onderweg nergens iets te laten liggen. Om te beginnen tegen zij-instromer Always Forward. Op papier een zekerheidje. Het zou niet zozeer gaan om de 3 punten, maar meer om het doelsaldo. Iets dat aan het eind weleens doorslaggevend kan zijn. Wij trapten af met de straffe wind tegen. Binnen een paar minuten wordt het beeld al duidelijk. Terwijl wij combinerend het vijandelijk doel zochten, was het A.F. dat met blinde peren in de diepte de, met weinig snelheid gezegende, aanvallers aan het werk probeerde te zetten. Ondanks de grieperige Sophie was dit een kansloze missie. Het was aan ons om dit duel zo snel mogelijk te beslissen. Wij waren bij de 4e poging, in de 6e minuut, al succesvol. Een 1-2’tje van Mirka met Romee leidde tot de snelle 0-1. In de nu volgende fase zag ik regelmatig leuk veldspel ontstaan, waarbij wij lekker tikten en A.F. er niet aan te pas kwam. Alleen wisten wij onszelf hier niet voor te belonen. In de 16-meter ontbrak het aan scherpte en precisie. Waardoor wij tot de 37e minuut moesten wachten totdat wij de keep weer konden laten vissen. En opnieuw was het Romee, dit keer op aangeven van Lisa, die de trekker overhaalde. Als Mirka 2 minuten later, na een fijn passje van Nika, nummertje 3 op het bord zet, lijkt het snel te gaan. Dat vond de warrig leidende scheids blijkbaar ook,  want met nog 5 minuten te spelen werd er al voor de rust gefloten. Opmerkelijk.
Dan de 2e helft. Het goede nieuws was dat wij de langverwachte rentree van Carmen mochten meemaken. Een speelster die je er altijd bij wilt hebben, maar dan moet zij wel blessurevrij zijn. Het hele seizoen wordt zij al door een pijntje hier en een pijntje daar achtervolgd. Nu de beslissende fase van de competitie zich aandient, Is zij weer fris en fruitig aanwezig. Vanaf de aftrap liet zij meteen zien wat zij in haar mars heeft. In tegenstelling tot A.F. werd ik daar heel gelukkig van. Vanuit een pass van Carmen was het Mirka die Nika in staat stelde de 0-4 te noteren. In de 7e minuut rondde Demi, na een vlot lopende aanval, besloten door een assist van Carmen, koelbloedig af. 0-5. In de 13e minuut deed zich een hilarische situatie voor.
De verdediging van A.F. was volledig uitgespeeld. Nika passt op Romee, ik noteer de 0-6 al in mijn boekje, maar wat bleek? De anders zo trefzekere Romee weet met feilloze precisie de paal te raken. Dat is toch een stuk moeilijker dan het balletje in dat hele brede doel over het lijntje schuiven. Hiermee werd maar weer bewezen dat het mensenwerk blijft, kortom het kan gebeuren. Maar wie maakte dan wel de 6 en 7? Nou, Carmen natuurlijk. Binnen 1 minuut was het 2 maal raak. De 1e uit een verre uittrap van Bobbi (foutloze wedstrijd) en de 2e op aangeven van Nika. De 10 bleek vandaag niet haalbaar omdat de nieuwe keep in de 2e helft alles pakte wat er te pakken viel. Maar ook toen zij aangeschoten op het veld lag dit voor de scheids meteen aanleiding was om wederom 5 minuten eerder voor het einde te fluiten. Nogmaals opmerkelijk. Het mocht de pret niet drukken. Al-met-al is 7-0 ook mooi.
Komende week gaan wij WSV aan de zegekar binden, weer 3 punten met een zo hoog mogelijke uitslag. Dat is onze opdracht.

Albert de Braaf.

 

 

SC Purmerland VR1 – WV HEDW VR 2  : 34-0

Toen ik voor aanvang de kleedkamer betrad, kreeg ik het idee dat ik een kroeg binnen liep. En om precies te zijn een kroeg na een zwaar bacchanaal. Ik kon tegen de alcoholdampen aanleunen. Het is dat de door Nika vers gewassen hesjes nog een vleugje bloemengeur verspreidden. Dat maakte de atmosfeer nog enigszins dragelijk. Het moge duidelijk zijn dat dit de dag na het verjaardagsfeest van Naomi en Mirka was. Watvoor sporen zou dit op het voetbalveld achterlaten?
Gelukkig stond de zwakste broeder aan de andere kant van de middenlijn ons op te wachten. Het 1e doelpunt kregen zij al zelfs voor aanvang te slikken. Pupil van de week, Isa, legde de bal keurig bij de 2e paal in het netje. Hierna floot Edwin, voor de 1e maal echt af. Iets dat hij nog heel vaak zou gaan doen.
Net zoals WV HEDW het onderdeel aftrappen tot in den treure kon beoefenen. Hierin mogen zij zich na vandaag ervaringsdeskundige noemen. Want het werd een slachtveld. Zelfs nog erger dan in de 1e wedstrijd, welke op slechts 24-0 eindigde. Alles beschrijven is niet te doen. Vandaar dat ik mijzelf beperk tot het noemen van leuke of opmerkelijke voorvallen. Zoals de treffer van Koek en Sopie die de 14-0 ruststand betekende. Maar ook dat in de 1e helft Lianne zich met 5 treffers tot topscorer mocht kronen.
In de rust werden de dames nog vermanend door Isa toegesproken. 14-0 lijkt misschien leuk, maar wij moesten in de 2e helft toch echt meer scoren. Zij legde de lat hoog en ik kon niet anders dan mij bij deze wijze woorden aansluiten. De dames waren dusdanig onder de indruk dat zij als kometen uit de startblokken schoten. 45 minuten later waren wij 20!! doelpunten rijker. Ongelooflijk! Bobbi had met Lotte het keepertenue geruild en liet meteen zien dat zij voetballen nog niet verleerd was. Met een subtiel boogje zette zij de 16-0 op het bord. Nummer 19 was ook een leuke. Met een hakkie-assist van Demi maakte Lisa 19-0. Hierna mocht ik direct het volgende hoogtepunt noteren toen Mylou, van afstand de keep voor de 20e keer wist te verrassen. Als Naomi ook nog heeft weten te scoren is er nog 1 iemand, afgezien van keep Lotte die dat ook moet zien te doen, Liede. Lukt dat dan heeft het hele team 1 of meer keer gescoord. Dus, alle ballen op Liede. En dan, minuut 42 liep al. De uithaal en de treffer. Nummertje 31 komt op naam van Liede. Missie geslaagd. Mirka was de 2e helft met 6 treffers het meest productief.
Al-met-al vond Edwin het bij 34-0 wel welletjes en floot hij af. In de bijna 60 jaar dat ik op en rond een voetbalveld actief ben, heb ik zo’n score nog niet meegemaakt. Toch moet ik WV HEDW ook een groot compliment maken, want ik weet niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik het slachtoffer zou zijn geweest van zo’n afstraffing. Zij bleven tot en met de laatste minuut op hun gebrekkige manier toch positief voetballen. Ik vind het knap.
Voor de volledigheid geef ik jullie de score van deze wedstrijd zo die na veel rekenwerk tevoorschijn kwam:
Romee 4 + 8 = 12, Mirka 6 + 3 = 9, Lisa 3 + 5 = 8, Lianne 5 + 2 = 7, Nika 5 + 2 = 7, Maxi 4 + 3 = 7, Demi 2 + 4 = 6, Naomi 1 + 2 = 3, Bobbi 1 + 1 = 2, Liede 1 + 1 = 2,  Mylou en Koek en Sopie ieder 1.
Mij rest achteraf nog 1 vraag. Wat als wij wel allemaal als brave nonnetjes om 11.00 uur naar bed zouden zijn gegaan, wat had dan de uitslag geworden? Wij zullen het nooit weten. Wat ik wel weet is dat zij-instromer Always Forward zondag ons volgende slachtoffer gaat worden. Maar eerst lekker 2 keer trainen.
Albert de Braaf

 

SC Purmerland VR1 – Sloterdijk VR1  : 4-3

In razend tempo begint ons jonge damesteam en de begeleiding volwassen en professionele trekjes te vertonen. Alle meiden lopen trots als pauwen in nieuwe trainingspakken rond en de trainers konden daar niet bij achter blijven. Strak getailleerd staan ook zij, glimmend van trots, dankzij sponsor ING als sprekend boegbeeld van het elan waarmee dit team door de competitie snelt, langs de lijn. Tel daarbij op dat wij ook over heuse pupillen van de week beschikken en het beeld is compleet. Dit keer was Victoria de gelukkige. Nu is het zaak om ook sportief optimaal te blijven presteren. Als proeve van bekwaamheid moesten wij dat vandaag tegen misschien wel de best voetballende ploeg, Sloterdijk, laten zien. Met de thriller van de heenwedstrijd nog vers in het achterhoofd trapten wij om 14.30 uur af. De fluit werd dit keer door Edwin zelf bespeeld. De lastige dubbelrol bleek hem uitstekend af te gaan. Hij is niet voor niets een begenadigd toneelspeler en kan dus makkelijk in een andere rol kruipen. Een handige eigenschap. En dan de wedstrijd zelf. Wij hadden de beschikking over 14 meiden. Wat een luxe! Vanaf de aftrap verscheen Lianne meteen in kansrijke positie, maar zegevierde de keep. Hierna trok Sloterdijk het initiatief naar zich toe en moesten wij, meer dan ons lief was, in de achteruit. Gedurende het 1e half uur deed zich iets opmerkelijks voor. Hoewel wij de onderliggende partij waren kregen wij toch 3 dotten van kansen die wij niet wisten te benutten. Verdedigend werden wij vooral, door een in absolute topvorm verkerende Bobbi, op de been gehouden. Met name de nummer 14 werd er gek van. Zij is een rijpere dame die altijd in de 1e klasse gespeeld heeft en dat is te zien. Balvaardig en gezegend met een geweldige startsnelheid. Maar wilt ze scoren dan moet ze nog altijd eerst langs ons tijgertje zien te komen en dat lukte maar niet, tot in de 36e minuut. In een fase waarin wij controle over het spel begonnen te krijgen sloeg zij, via een snelle counter door het centrum, toe, 0-1. Wij leken in de 41e minuut het antwoord te geven. Een aanval over rechts, Maxi speelt Lianne aan, goed doorgaan, achterlijntje halen en de voorzet op Romee. Beheerst binnenkant voet schoof zij helaas net naast.
Na een moeizame 1e helft was er, gezien de 0-1, nog steeds perspectief op een goed resultaat. Punt is dan wel dat wij ons zo snel mogelijk terug in de wedstrijd moesten zien te vechten. Jammer dat Mirka, wederom vanaf de aftrap, niet meer dan de buitenkant van het kruis wist te treffen. Maar dan toch, 1 minuutje later, word Romee net buiten het strafschopgebied onderuit gehaald. Een kansrijke positie voor een speelster met traptechniek. Dus Lisa achter de bal. Onhoudbaar zette zij de snelle gelijkmaker op het bord. We were back in business (dit is Engels, Sophie). Drie minuten later zwijnden wij bij een inzet van Sloterdijk die via lat en paal uit het doel vloog. Mazzel moet je af en toe ook hebben. In de 15e minuut kantelde het spel. Een snelle aanval door het midden verschafte Romee en Lianne de vrije doortocht. Beheerst legde Romee af op Lianne die haar rust wist te bewaren en ons en zichzelf een grote dienst bewees met de 2-1 voorsprong. Nu was de geest uit de fles. Beide partijen speelden vol op de winst. Open spel. Leuk voor het publiek, slecht voor de bloeddruk. Victoria zat erbij, keek ernaar en bleek over profetische gaven te beschikken. Waarschijnlijk had zij in mijn glazen bol gekeken, want zij wist met grote stelligheid te beweren dat wij met 4-3 zouden zegevieren. Dus beide partijen zouden nog 2 maal moeten scoren. Terwijl er over het hele veld verbeten duels werden uitgevochten, waren wij de 1e die dit in de score wisten uit te drukken. Uit een vloeiende aanval belandde de bal via Mirka bij Nika. Onze Engelandvaarder pikte haar traditionele doelpuntje mee en zette ons op 3-1. Toch was het nog lang niet gedaan. De spits bleek last van dadendrang te hebben en schoof, via de binnenkant paal, de 3-2 binnen. En weer werd het dus billenknijpen. Aan onze wedstrijdmentaliteit mankeert gelukkig niets. Terwijl het veel oudere en geroutineerdere Sloterdijk de laatste krachten in de strijd gooide, slaagden wij er toch in voetballend de openingen te vinden. In de 27e minuut was het opnieuw uit een snelle overname dat Nika Carmen wist te vinden. Heel leep verdween haar inzet tussen de benen van de keep door, 4-2. Was de overwinning nu wel veilig gesteld?
Nee, natuurlijk niet. Victoria had immers 4-3 voorspeld. Dus mocht de spits nogmaals, haar 3e, in het net leggen. Wij moesten nu nog 10 hete minuten zien te overleven en slaagden daar glansrijk in. Ondanks dat Sloterdijk zich nog niet bij een nederlaag wenste neer te leggen. En het tot het allerlaatste fluitsignaal beklemmend spannend bleef. Van harte gefeliciteerd. Deze overwinning was het gevolg van een teamprestatie. Iedereen heeft op de toppen van zijn kunnen gespeeld. En dat wij dan tot mooie dingen in staat zijn, is vandaag weer gebleken.
Vooruitkijkend zijn onze eerstkomende tegenstanders, op papier, goed voor zekere overwinningen. Maar geloof mij vooraf is niets zeker. Het credo luidt nu: geen fouten maken tegen de ‘kleintjes’. Te beginnen zondag tegen WV HEDW.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland VR1 – Uitgeest VR2  : 2-1

Vandaag trapten wij af voor de 1e wedstrijd van het voorjaarsgedeelte van de competitie dat ons moet leiden naar promotie naar de 4e klasse. Tegenstander Uitgeest is een degelijke subtopper. Een ploegje dat soms vrolijke winstpartijen noteert, maar meestal grossiert in kleine uitslagen en over het algemeen heel weinig tegengoals incasseert. Terwijl wij het meest scorende team zijn. Wat doe je dan als coach van Uitgeest? Het antwoord is simpel. Achterin de boel dicht bouwen en een soort van Chinese muur opwerpen. Slechts 1 behendige spits werd voorin gehouden en de rest van het team dacht maar aan 1 ding; verdedigen, verdedigen en nog eens verdedigen. Aan ons om daarmee om te gaan. Lastig, temeer daar wij onze topscorer, Nika, misten. Zo’n 1e wedstrijd na de winterstop is sowieso afwachten hoe het team ervoor staat. Het begin oogde wat stroefjes. Wij hadden veelal het balbezit, maar wisten daar niet goed mee om te gaan. Gehaast en onzorgvuldig  spel. Verdedigend hield Uitgeest zich daardoor goed staande en aanvallend bleef het opletten voor ons voor hun beste speelster, de spits. Toch kwamen de mogelijkheden. In de 8e minuut leverde een corner een scrimmage op, waarbij wij tot 3e keer toe een inzet geblokkeerd zagen.Schoten van Naomi, Mirka en Demi verdwenen naast en over. Af en toe sneden wij wel door hun stellingen, maar was er aldoor wel 1 van de vele verdedigende voetjes dat er tussen stak. Het was wachten tot de 27e minuut. Een lange aanval, waarbij het balletje snel van voet naar voet ging, kwam uiteindelijk via Lisa bij Mirka terecht.
In 2e instantie was het met een pegel, waarop de keep het antwoord schuldig moest blijven, dan toch 1-0. Het zou lekker zijn als wij meteen wisten door te drukken. Amper 1 minuut later leek dit te gaan lukken toen Romee een vies puntertje helaas in een corner zag eindigen.Dan de 32e minuut dan maar. Een mooie aanval van Carmen naar Romee met de assist op Mirka. Weer een net-nietje, de bal verdween naast. Met een schrale 1-0 gingen wij de rust in.
Pupil van de week, Julia, zag het met grote ogen aan en vulde de bidonnetjes nog maar een keer. Misschien dat zij over een jaartje of 6, 7 hier ook tussen zit. Zij kwam trouwens, bij de aftrap, makkelijker tot scoren dan dat wij dat in de 1e helft deden. Gelukkig hadden wij nog een hele 2e helft om wat aan het doelsaldo te werken. Vanaf de aftrap trokken wij energiek ten strijde. Het spel oogde wat feller en dynamischer en leek al snel beloond te worden. In de 2e minuut trof een fijn schot van Lisa helaas niet meer dan de paal. In de 9e minuut leek Maxi uit een corner dan toch nummertje 2 op het bord te zetten, maar weer net niet. En dan, uit een verre trap en een misverstand achterin was de spits erdoor. Met Sophie in de achtervolging behield zij de rust en het overzicht om Bobbi kansloos te laten, 1-1. Amper een kans gekregen schoof Uitgeest dus toch weer langszij. Het zal toch niet gebeuren dat wij vandaag puntjes laten liggen? Nee, er bestaat toch nog zoiets als gerechtigheid. Want 2 minuten later kwamen wij alweer op voorsprong. Wederom met een afstandsschot. Weer na een lange aanval was het op aangeven van Romee dat een fitte  Demi doel trof en ons opnieuw aan de goede kant van de score wist te helpen, 2-1. Was dit dan de bevrijdende treffer? Nee, nog steeds niet. Uitgeest bleef geloven in de eigen kansen en het was aan Bobbi te danken dat de spits niet voor de 2e keer de gelijkmaker op haar naam mocht schrijven. Als Mirka, na een fijne assist van Naomi, met links over schiet blijft het kreunen. Een corner, de harde kopbal van Romee en opnieuw een corner die opnieuw niets opleverde. Nee, het bleef tot aan het allerlaatste fluitsignaal billenknijpen. De opluchting toen scheids Theo voor de laatste maal floot was dan ook groot. Wij mochten een zwaarbevochten zege bijschrijven. Dat was het goede nieuws. Maar er was meer. Carmen en Demi hebben de ziekenboeg definitief verlaten en speelden vandaag een lekkere wedstrijd. Nu even afwachten hoe het met Romee gaat. Want komende zondag, opnieuw thuis, staat de kraker tegen Sloterdijk op het programma. Daarin zullen wij iedereen hard nodig hebben.  Gelukkig is Nika dan ook weer present.

Albert de Braaf

 

SC Purmerland VR1 – Ilpendam VR1 : 7-0

Na de zeperd van afgelopen weekend tegen De Rijp was vandaag de gelegenheid de draad weer op te pakken. Ilpendam zou het slachtoffer moeten worden van onze dadendrang. Voor de beker hadden wij ze al op een dikke nederlaag getrakteerd, maar sindsdien zijn hun uitslagen beduidend verbeterd. Zo hebben zij bijvoorbeeld 1 keer meer gescoord dan hetzelfde De Rijp dat toch echt fier bovenaan staat. Dus toch een beetje oppassen, temeer daar hun ervaren coach,  naamgenoot Edwin, vooraf wist te melden een tactisch concept te hebben uitgedacht waaraan wij de handen meer dan vol zouden hebben. Zij speelden inderdaad vanuit de geparkeerde bus, zoals dat inmiddels is gaan heten. Of te wel, voor de ouderen onder ons, met de kont in eigen goal. Aan ons de taak om zo snel mogelijk de gaatjes te vinden. Na wat inleidende schermutselingen was het in de 10e minuut al raak. Dit leek meteen het hoogtepunt van de wedstrijd te zullen zijn. Nika  begon aan de linkerkant aan 1 van haar karakteristieke solo’s.Puur op intuitie slalomde zij, soepeltjes vanuit de heupen, langs 2, 3 Ilpendammer tuimelaartjes. De vorstelijke pegel verdween hard en hoog in de korte hoek, 1-0. Hierna speelden wij de rest van de 1e helft heerlijk frank en vrij hartverwarmend voetbal. Gevarieerd aanvalsspel, met snelle combinaties en positiewisselingen, waar Ilpendam totaal geen vat op kreeg. Als een heet mes sneden wij door de boter. Zo ook in de 28e minuut toen Nika, als aangeefster, met een splijtende pass, Lisa wegstuurde. In een sprint, op volle snelheid, liet zij de tegenstandster haar hielen zien en rondde zij beheerst af. 2-0. Twee minuutjes later weer zo’n snelle combinatie. Eenmalig balcontact, Naomi naar Nika die Mirka hemeltjevrij voor de keep zette, dus 3-0 op het bord. In de 35e minuut hadden wij langdurig balbezit dat eindigde in een flits-flitscombinatie met een schot van Nika op het kruis. En dan bedoel ik dit keer niet het mijne, zoals op de training wel eens is gebeurd, maar op het doel van Ilpendam. Dit bleek slechts uitstel van executie, want 2 minuten later was het wel raak. De pass van Lisa eindigt met een daverende knaller van Mirka in 4-0. Om met een goed gevoel de kleedkamer In te gaan hadden wij nog een toetje achter de hand. Een-tweetjes zijn altijd leuk, Romee-Lisa-Romee en 5-0. In bovenste beste stemming gingen wij aan de limo. Voor aanvang van de 2e helft was de vraag of wij dit niveau vast zouden weten te houden. Altijd moeilijk. Tijdens de rust komt het besef dat het al lang niet meer om winst of verlies gaat. De adrenaline ebt wat weg en als de tegenstander dan ook niet uitdaagt, kan een 2e helft worden zoals die werd. Wij hielden de volledige controle, gaven achterin nauwelijks iets weg, maar misten de aanvallende scherpte en nauwkeurigheid. Waar Ilpendam al die doelpunten vandaan heeft gehaald, is mij trouwens een groot raadsel. Hun gevaarlijkste aanvaller bleek Djoni te zijn en die kennen wij wel. Nee wij kregen achterin alle gelegenheid om lekker te tikken en rustig op te bouwen. Toch wisten wij nog 2x het net te vinden. Allereerst uit een  kort genomen corner van Nika en Lisa. De keep moest het schot lossen en Demi was er als de kippen bij om nummertje 6 te laten noteren. In de 34e minuut schreven wij het laatste wapenfeit in de boeken. Weer zo’n mooie aanval over Mylou, Naomi en de assist van Lisa op Nika. Zoals zij het bal opende sloot zij het ook. Een schot, randje strafschopgebied, was de keep te machtig. Eindstand 7-0 en op naar het welverdiende rondje, want weer een keer het nulletje gehouden. Altijd leuk. Het enige minpuntje van vandaag was de blessure van Mylou. De komende dagen moet duidelijk worden wat zij precies aan haar valpartij heeft overgehouden. En dan is het a weer bijna winterstop. Zondag de laatste wedstrijd van dit kalenderjaar. Het is voorbij gevlogen. Uitgeest staat ons op te wachten, voor een naar mijn schatting, lastige wedstrijd. Zij zullen  aanvallend duidelijk de mindere blijken te zijn, maar zijn verdedigend heel lastig te kloppen. Met andere woorden, als wij zondag de vorm van de 1e helft laten zien, komt het helemaal goed. En dan kunnen wij met een voldaan gevoel de winterstop in.

Albert de Braaf.

 

 

De Rijp VR2 – SC Purmerland VR1 : 1-0

De ene wedstrijd is de andere niet. Daar kwamen wij vandaag wel achter. Verleden week speelden wij een hele leuke wedstrijd tegen een topper, die zelf ook bereid was te voetballen. Nu troffen wij een tegenstander die zich vooral ingesteld had op ons het spelen zo moeilijk mogelijk te maken. In de opbouw werd ons geen strobreed in de weg gelegd totdat wij de middenlijn overstaken en het storen begon. De Rijp is een zeer middelmatig team, zonder echte uitblinkers maar als
collectief bereid om hard te werken en zich te schikken in deze speelstijl. Niet echt constructief, maar helaas wel effectief. Want het moge duidelijk wezen dat wij hier niet goed raad mee wisten. Het is ook lastig om rond hun strafschopgebied in een woud van vijandelijke benen keer op keer verstrikt te raken en de bal vervolgens vaak lukraak naar voren weggepeerd te zien worden. Onze achterhoede heeft vele sprintduels mogen uitvechten met hun voorwaardsen. Zij bleven lopen zonder dat dat voor ons enig gevaar opleverde. Nee, op deze manier zouden zij niet tot scoren komen. Maar zouden wij dat dan wel? Al vroeg in de wedstrijd bekroop mij het gevoel dat dit wel eens op een bloedeloze 0-0 zou kunnen eindigen. Aanvallend waren wij op onze beurt eigenlijk ook machteloos en zal hun keep aan dit duel geen klamme billen hebben overgehouden. Ons aanvalsspel strandde vaak voortijdig en de 2e bal was te vaak voor De Rijp waardoor wij ze niet onder druk konden houden. En vervolgens konden wij weer opnieuw beginnen. In de hele 1e helft heeft geen van beide keepers 1 echte redding hoeven verrichten. Als er niet zo veel op het spel had gestaan dan was dit eigenlijk een doodsaaie wedstrijd geweest. Het talrijke publiek kwam niet echt aan haar trekken.
Misschien dat de 2e helft wat meer spektakel zou opleveren. Het leek er inderdaad op dat De Rijp de verdedigende stellingen probeerde te verlaten. Een aantal corners was het gevolg. Zij hebben lengte genoeg in de ploeg. Een inzet verdween rakelings langs ons doel. In de 55e minuut was dit de 1e kans die ik noteerde. Zouden wij hierop een passend antwoord kunnen geven? Schotjes van Mirka en Nika. Niet echt verontrustend voor De Rijp. Nee, de wedstrijd bleef op slot zitten. De Rijp schoot nogmaals over en voorlangs, maar de brilstand bleef op het bord staan. En zachtjes aan gingen wij richting slotfase. Wat ik verleden week van Sloterdijk begreep, was dat zij een soortgelijke pot tegen hun speelden en in de dying seconds toch met 1-0 ten onder gingen. Dit moest ons niet gebeuren. Maar helaas, minuut 84, weer een corner voor De Rijp. Half weggewerkt komt de bal in de kluts en als de inzet via een been en onderkant lat in ons doel verdwijnt heeft De Rijp zijn doelpunt en de 3 punten toch weer binnen. Want hoewel er nog 6 minuten op de klok stonden, waren wij niet bij machte om hier nog iets aan te veranderen. Zo groot was hun vreugde, dat zij al een voorschot op het kampioenschap vierden. Dit is ons toch nog iets te vroeg. Immers, wij hebben het thuisduel nog voor de boeg. Met andere woorden er is nog niets beslist. Wat wel de conclusie na vandaag is, is dat wij ons dan weer moeten instellen op een tegenstander die echt niet anders zal gaan voetballen dan dat zij vandaag gedaan hebben. Heel vervelend, maar wel toegestaan.
In de groepsapp was de 1e teleurstelling al weer snel verwerkt en klonk er krijgslustige taal. Zo wil ik het horen. Wij hebben ruim 3 maanden om ons te wapenen tegen hun spel. Voor komende zondag geldt dat Ilpendam het slachtoffer wordt van onze dadendrang. Arme meiden!
Albert de Braaf.

 

Sloterdijk VR1 – SC Purmerland VR1  : 3-5

“Ja kom maar meiden ik verwacht 3 punten. Sorry dat ik er niet bij ben, maar die kinderen wachten ook op mij. Doe het heel goed, zorg dat jullie snel scoren en pak ze in. Ik hoop op 3 punten, succes!” Dit is de letterlijke tekst bij het filmpje dat onze multi-taskende, coachende buschauffeur in zwarte Zwarte Piet uitdossing in de groepsapp liet plaatsen. Een hart onder de riem voor het team dat vandaag haar proeve van bekwaamheid moest afleggen. Want wat vooraf te denken van de slag tussen 2 ploegen die bij elkaar opgeteld de doelcijfers van 118 voor en slechts 4 tegen kunnen overleggen?
Leggen de verdedigers de aanvallers aan banden of worden wij getrakteerd op een doelpuntenfestijn? Gelukkig was het meer van dat laatste. Want van een 0-0 wordt zelden iemand vrolijk. Sloterdijk is de 1e echte test om duidelijkheid te krijgen in hoe ver wij nu werkelijk in de ontwikkeling staan op weg naar een goede 4e klasser. Het doel voor komend seizoen. Getuige de 1e 5 minuten zijn wij al heel ver. Als een komeet vlogen wij uit de startblokken. Als wij binnen die 5 minuten al 4x doel getroffen hadden, overdrijf ik niets. Tweemaal Mirka en 1 maal Maxi waren heel dichtbij. Bij de volgende gelegenheid was het wel raak, en hoe! Sterk doorgaan van Maxi over rechts levert de perfecte voorzet op voor de attentie Nika. Slim was zij voor haar bewaakster gekropen en rondde zij koeltjes af, 0-1 en de door Edwin zo gewenste snelle voorsprong was binnen. Het volgende kwartier bleven wij de bovenliggende partij, maar slaagde Sloterdijk er langzaamaan in grip op ons spel te krijgen. Zij zijn gemiddeld duidelijk ouder dan dat wij dat zijn en daarmee ook meer ervaren en geroutineerder. Zij lieten zich niet snel gek maken. In de 20e minuut kwamen zij langszij. Uit een weggewerkte corner werd de bal vol op de pantoffel genomen en vloog het projectiel onhoudbaar binnen. 1-1   en even waren wij het kwijt, want 2 minuten later al kwamen zij brutaal op 2-1 en leek dit voor ons de verkeerde kant op te gaan. Gelukkig blijken wij lekker mentaal weerbaar te zijn en lieten wij ons niet willoos onderschoffelen. Sterker nog, uit een heerlijke pass van Liede was Mirka erdoor en bleef zij 1-op-1 ijzig kalm en schoof zij het balletje keurig binnen 2-2. Nu lag het momentum weer aan onze kant. Zeker als wij 2 minuten later opnieuw op voorsprong komen. Ditmaal was het Maxi, die met haar 2e assist Romee in stelling brengt. Van afstand draaide zij de bal voor de kansloze keep naar binnen en stond het 3-2 in ons voordeel. En dat pas na een half uur spelen. Sloterdijk heeft de beschikking over 16 rijpere dames en wisselde er vrolijk op los. Vervelend voor ons is dat 1 daarvan een heel rappe spits blijkt te zijn. Via een mooie solistische actie weet zij Sloterdijk opnieuw langszij te brengen en zijn wij weer terug bij af, 3-3. Het was wel duidelijk dat hier 2 gelijkwaardige teams tegenover elkaar stonden. Wat zou in de 2e helft de doorslag geven? Hun routine of ons jeugdig enthousiasme?
Vanaf de aftrap was het Sloterdijk dat het heft in handen nam. Wij moesten in de achteruit. Een mooie gelegenheid voor de verdedigsters om te laten zien dat zij onder druk ook solide zijn. Naomi en Sophie hielden het centrum dicht en op de flanken speelden Maxi, in haar dubbelrol, en met name Liede een absolute glansrol. Tel daarbij op dat daarachter ons tijgertje Bobbi nog staat en dan weet je het wel. Inderdaad er is geen doorkomen aan. Bobbi greep de gelegenheid aan om haar talenten uitgebreid te showen. Ik noteerde 2 maal een 1-op-1 en een fraaie zweefduik, waarbij zij nooit meer leek te landen. Prachtig! Ontmoedigend voor Sloterdijk dat dacht door te drukken, maar daar maar niet in slaagde. De volgende tik die zij kregen kwam uit een vrije trap van Naomi. De diepe bal kwam keurig in de loop van Nika. Ook zij bleef, onder druk, heel koel en legde de bal naast de paal binnen, 3-4! De eerste barstjes in het vertrouwen van Sloterdijk werden zichtbaar. De genadeklap kwam in de 27e minuut toen wij wederom over rechts doorbraken. Ongeveer zoals in de 1e helft met Maxi was het dit keer Lianne die de perfecte voorzet op Nika gaf. Haar hattrick werd via een zeker lichaamsdeel een feit. 3-5 en wedstrijd beslist. Nu moesten wij de resterende 20 minuten geen gekke dingen meer doen en Sloterdijk geen enkel aanknopingspunt voor een slotoffensief geven. Dit lukte ons op heel volwassen wijze. De spelopbouw bleef rustig en gedegen en daar waar mogelijk combineerden wij er vrolijk op los. Sloterdijk kwam op geen enkele wijze meer in de wedstrijd. En dat is een groot compliment waard. Iets dat wij na de wedstrijd van hun coach dan ook kregen. Volgens haar is onze volgende uitdaging, De Rijp, kansloos als wij spelen zoals wij vandaag deden. En daar houden wij ons dan maar aan vast. Maar eerst nog 2 maal lekker trainen en de vermoeidheid uit het lijf lopen. Want wat moesten wij ons best hiervoor doen. De voldoening achteraf wordt er des te groter door. Dit zijn de wedstrijden, die er in dit leerjaar, toe doen.
Nogmaals gefeliciteerd.

Albert de Braaf.

 

AMVJ VR-3 – SC Purmerland VR-1 : 0-13

Dat voetballen op een mooi kort gemaaid, vlak, lekker nat, stuk diepgroen natuurgras best prettig kan zijn, hebben wij vandaag gemerkt. Hoewel wij dit in de 1e helft tegen het zwakke AMVJ nog niet echt in de stand tot uitdrukking wisten te brengen. Dat kwam pas in de 2e helft en hoe. Maar goed, eerst de 1e helft. Misschien dat ons onrustige begin lag aan de onrustige voorbereiding. Sophie ontbrak en dragende speelsters, als Carmen en Naomi, leken geblesseerd. Ik zeg ‘leken’, gelukkig bleek Naomi toch wedstrijdfit en inzetbaar te zijn. Dat scheelt een slok op een borrel. Met Mirka centraal achterin en Maxi op de spitspositie moest het gaan lukken. Toch begonnen wij wat moeizaam. AMVJ kan niet beter dan het zogenaamde hots-knots-begoniavoetbal spelen. Aan ons om ons hierin niet mee te laten slepen. Moeilijk, maar niet onmogelijk, zo zou in de 2e helft blijken. Naast mij in de dug-out zat Carmen, mijn notaris die keurig de stand, de assists en de doelpuntenmakers bij zou houden. Zo noteerden wij in de 11e minuut het openingsdoelpunt. Uit een lukrake hoge peer stuiterde de bal ongelukkig voor de keep en gelukkig voor de attente Lianne, die koppend wist te scoren, 0-1. Hierna was het een kwartiertje kijken naar heel veel net-nietjes  Ballen over en naast, slordige aannames en verkeerde keuzes hielden AMVJ nog overeind. Totdat Romee de actieve Nika in stelling bracht en dit de 0-2 betekende. Dat Naomi fit was bewees zij in de 34e minuut met de gave assist op wederom Nika die resoluut de bal in de korte hoek binnen ramde., 0-3. Zo’n 5 minuten later kreeg Maxi de bal uit een huts-klutssituatie voor de voeten en was het zomaar 0-4, dit begon er een beetje op te lijken. Zeker als AMVJ zo vriendelijk isom in de voorlaatste minuut overtuigend in eigen doel te koppen. Al-met-al staat er dan toch 0-5 met rust op het scorebord. Voor aanvang van de 2e helft liep ik gelijk met de scheids het veld op. Zijn opmerking ‘dat wij wel erg goed voetballen,  beantwoordde ik met dat ik ze zojuist in de rust vertelde dat ik het maar zeer matig vond en hoopte dat wij ons in de 2e helft van onze betere kant zouden laten zien. Waarop hij zei dat hijdat niet hoopte. Helaas was zijn hoop ijdel, zo zou blijken.
De 2e helft heb ik toch tamelijk staan te genieten van het vertoonde spel. Niet dat elke kans ook een doelpunt werd, maar het ging vooral om de manier waarop wij de kansen wisten te scheppen. Een goede veldbezetting, strakke passing en volop beweging. Bij balverlies werd er direct druk gezet, met gevolg dat wij weer razendsnel in balbezit kwamen en ons spelletje konden spelen. Keep Lotte heeft gemerkt wat dit inhoudt en zal gevoeld hebben wat Bobbi meemaakt. Welgeteld 4 terugspeelbelletjes, dat was alles. Weer uit een corner van Lisa speelde Liede Romee aan en stond de logische 0-6 op de teller. De opmaat voor misschien wel de beste helft die wij dit seizoen gespeeld hebben. In de 9e minuut was het opnieuw Romee, van afstand en vanuit de draai, die op fraaie wijze doel trof. De allermooiste volgde 4 minuten later. Rondspelen achterin, de opbouw via Romee naar Lianne, een passeeractie buiten om, het achterlijntje halen en de gave voorzet op Nika, die in 1 keer knap binnen volleerde. Een voetbaltechnisch hoogtepuntje. Nika,, als aangever, bracht Lisa in de positie waaruit zij met een strakke pegel de 9e wist te maken. Op naar de 10, altijd leuk. Wie zou hem maken? De actie van Lianne brengt Demi in stelling. Het schot was de arme keep te machtig en tergend langzaam rolt het balletje binnen. Hiermee was onze honger nog lang niet gestild. Over onze linkerkant, Liede, Lisa en Nika, liep het vandaag als een tierelier. Logisch dat daar ook de 11e vandaan kwam. Aangeefster Lisa voor Romee haar 3e. De 12e was, uit een corner van Nika, weer een eigen doelpunt. Toch zouden wij nog 1 keer zelf weten te scoren. Weer uit een corner, ditmaal genomen door Bobbi, was het Liede, die zichzelf beloonde voor een sterke wedstrijd. Deze treffer zegt ook veel. Bobbi als voetbalster is zeker geen verzwakking en Liede als doelpuntenmaker is het gevolg van, als verdedigster, ook meer en meer aanvallend denken. Hetgeen alleen kan door een goede wisselwerking met Lisa en Nika, m.a.w. sterk teamspel. Eindstand 0-13 is leuk, maar veel meer blij was ik met het vertoonde spel in de 2e helft. Als wij deze vorm tot en met 8 december vast kunnen houden en dan nog steeds ongeslagen zijn, ja dan ga Ik zachtjes dromen van ….. Komende weekend zijn wij vrij en moeten wij ons via de trainingen in vorm zien te houden.

Albert de Braaf.

P.s.
De scheids moest helaas constateren dat wij nog beter konden dan wij in de 1e helft hadden laten zien.

 

SC Purmerland VR1 – WSV VR3  :  9-1

Na het vertrek van Limmen uit onze competitie Is er een nieuwe situatie ontstaan waarmee wij plots een riant uitzicht op een kampioenschap hebben gekregen. Tevens was dit de aanleiding om dinsdag op de training te overleggen hoe hiermee om te gaan. Er waren stemmen die zeiden ook naar de 4e klasse te willen en anderen vonden daarentegen dat, met dit superjonge team, een 1e jaartje 5e klasse een betere optie was. Uiteindelijk is voor dit laatste gekozen, maar wel onder voorwaarden.
Wij zien dit 1e jaar nadrukkelijk als leerjaar. De gelegenheid om onszelf op allerlei details nog te verbeteren. Zowel individueel als collectief, immers voetbal blijft een teamprestatie. Kortom dit seizoen zijn wij Meiden met een Missie. En die missie is met goed voetbal alle wedstrijden willen winnen en dit met zo veel mogelijk het nulletje achter te houden. Als beloning vinden wij dan vanzelf aan het einde van dit seizoen de gedroomde promotie naar de 4e klasse.
De 1e tegenstander die wij eronder moesten zien te houden was WSV’30. Op papier een stug ploegje dat slechts 4 tegendoelpunten heeft hoeven incasseren. Wederom op het grasveld hadden wij een stroef begin. Het was duidelijk even wennen. Alleen trainen op kunstgras en een wedstrijd spelen op natuurgras vergt dan enige aanpassing. WSV ging hier beter mee om en nam terecht na 5 minuten brutaal de leiding. Oeps, dat is even schrikken. Gelukkig vonden wij 2 minuten later al het enige juiste antwoord. Lisa speelt Romee aan, de kap en het schot in de verre hoek, 1-1. In de 10e minuut leken wij al op voorsprong te komen toen Nika er doorheen was en vanuit onmogelijke hoek de verre paal trof. Wellicht was terugleggen een betere optie. Het kon niet uitblijven dat wij in de 12e minuut echt op voorsprong kwamen. WSV probeerde van achteruit op te bouwen. Echter, het is niet ieder team gegeven om dit ook goed te doen. De vroege onderschepping van Mirka leidde tot de assist op Romee en de 2-1. Als 8 minuten later Mirka opnieuw Romee weet te vinden is de hattrick een feit. 3 minuten later is het opnieuw raak als de keep een hoge voorzet lost en de bal panklaar voor Mirka neerlegt, 4-1 en wedstrijd al beslist. Nu gaat het alleen nog om goed te blijven voetballen en te werken aan het doelsaldo. De 1e die een duit in het zakje deed, was Nika op aangeven van Romee. De mooiste aanval deed zich in de 43e minuut voor. Het balletje ging soepel van voet naar voet. Op links vond Liede uiteindelijk Nika die keurig breed op Maxi legde waardoor de intikker de 6-1 opleverde. WSV stond erbij en keek ernaar. Zo willen wij ons voetbal zien. Als toetje op de 1e helft beloonden wij onszelf door vanaf de aftrap van WSV de bal te onderscheppen. Romee stuurt Mirka diep en de ruststand van 7-1 is een feit.
En dan de 2e helft. De dubbele cijfers zou leuk zijn. In de 1e 5 minuten had dit al zover kunnen zijn, maar wij waren wel heel aardig voor WSV. Lisa raakt de onderkant van de lat en Demi en Maxi hadden wel heel veel medelijden met het arme WSV. Het was wachten tot de 19e minuut. Een leep passje van Nika gaf Lisa de vrije doortocht en heel veel tijd om te bedenken wat te doen en daarmee heel veel stress of dat wel goed zou gaan. Maar zie, koeltjes werd het hoekje gevonden.
Als een getergde Mirka met een streep in de 33e minuut onze 9e op het bord zet, hebben wij nog ruim een kwartier om de 10 vol te maken. Misschien dat voetballende keep Bobbi het zou doen. In kansrijke positie kwam zij uit voor haar linkerbeen en werd haar inzet een prooi voor de keep. Dan maar na 3 identieke acties van Nika. Wat zij in de 1e helft goed deed (goal Maxi), probeerde zij nu zelf te verzilveren. Het is ook een moeilijke keuze met het doel zo dichtbij. Helaas bleven wij op de 9 steken. Maar dat mocht de pret niet drukken. Na 5 rondjes hebben wij nog steeds de volle buit En hiermee liggen de Meiden met een Missie goed op koers.
Komende week, AMVJ, mag geen probleem zijn. Het is dan wel te hopen dat wij gezien het tijdstip, 14.30 uur, een volledig team op de been kunnen brengen. Een herstel van Naomi zou heel welkom zijn, maar dat is iets dat zich niet laat dwingen.

Albert de Braaf.

 

 

SC Purmerland VR1 – GeuzenMiddenmeer VR2 : 4-1

Vandaag stond alweer de vierde competitiewedstrijd op het programma. Na een leuke avond in Aad was iedereen om 11:15uur aanwezig. Met een nog zieke Maxime en kijken hoe het gaat met Carmen haar been, was iedereen fit met misschien toch stiekem een paar katertjes. Onze coach Appie zit lekker in Oeganda met iets van een lekke band Appie?
Nu weer over de wedstrijd. GeuzenMiddenmeer is een midden motor en we wisten niet wat wij konden verwachten alleen dat de dames al om 11:00uur aanwezig waren en flink aan het warm lopen waren. De taak die wij meekregen van coach Edwin was in de eerste 15 minuten al op 1-0 te komen. Nou ja en zie in de 5de minuut een doorbraak van Carmen ze liet meteen zien dat ze er weer was met een assist op doelpuntenmaker Nika 1-0. In de 13de minuut een steekbal van Romee op de lopende Carmen gaat zij nu wel voor eigen succes? Nee weer niet zij geeft netjes de bal breed op de meelopende Mirka 2-0. In de 31ste minuut schiet Mirka de bal met een harde pegel op doel maar de keeper tikt de bal over en krijgen wij een corner. De corner wordt genomen door Lisa met een mooie krulbal kwam de bal voor de keeper en kopte Romee de 3-0 binnen. In de rust werd gezegd dat de 1 op 1 situaties voorin over de grond langs de keeper in het doel moesten. In de tweede helft hebben wij wel 5 kansen 1 op 1 gehad die keihard overgingen. In de 65ste minuut kregen wij de 3-1 om de oren en waren wij de weg kwijt. Ballen in voeten van de tegenstander, ballen door de lucht en tegen ons zelf en het lange gras voetballen. In de 75ste minuut werd het wel nog 4-1 door een solo actie van Nika. Ook de vierde competitiewedstrijd hebben wij winnend afgesloten. Dinsdag gaan wij weer trainen. Volgend weekend spelen wij niet vanwege vakantie.

 

KFC VR3 – SC Purmerland VR1  :  0-2

Vandaag stond het altijd onvoorspelbare KFC op het programma. Een overwinning zou ons mede aan kop houden. Inmiddels is wel duidelijk dat onze grootste concurrent uit Limmen komt. Het zal ook een keer niet zo zijn. Waarschijnlijk dat dat team een oude bekende van ons is en ik voorspel nu dan ook al dat wij 2 hete potjes tegen ze zullen gaan spelen. Maar goed, dat is van later zorg, eerst KFC eronder zien te houden. Met in de dug-out alleen een zieke Mylou en op het veld een aantal snuf en snuitjes werd er onder een gestaag vallend regentje afgetrapt. Al snel kregen wij weer het vertrouwde spelbeeld voorgeschoteld. Slechts 1 team dat probeert te voetballen en het andere team dat niet verder komt dan verdedigen. Op zich niet erg, maar als dat verdedigen blind de bal wegperen inhoudt, wordt je daar toch een beetje moedeloos van. Immers voor een leuke wedstrijd heb je toch 2 teams nodig. De zaak maar snel afmaken zou je dan zeggen. Dat leek aardig te gaan lukken. In de 5e minuut stoomt Liede over de linkerkant op en geeft met links! een voorzet waar Romee wel heil in zag. Slim wist zij net voor de verdedigster te komen en met buitenkant voet de keep te verrassen. Een echt spitsengoaltje en al vlot 0-1. KFC reageerde door veel speelsters achter de bal te houden en er amper meer uit te komen. Voor de rest van de 1e helft bleef mijn notitieboekje angstig leeg. Naomi verscheen alleen voor de keep maar schoof met buitenkant rechts naast. De wedstrijd kwam ook maar niet echt op gang.  Talloze keren lag het spel stil voor blessure behandelingen, waarbij de scheidsrechter/coach alle tijd nam. Met dit weer niet echt lekker. Als 10 minuten voor rust KFC een wissel pleegt en de dame binnen 10 seconden akelig door haar knie gaat, is dat het teken om voor de rust te fluiten. De speelster werd afgevoerd en wij begonnen aan de wandeling naar de kleedkamer. Na een minuut of 20 nam ik maar eens een kijkje bij de buren om te zien of zij nog wakker waren. Gelukkig was dat zo en kon de 2e helft beginnen. Nu met windje mee werd KFC helemaal teruggedrukt tot in het eigen strafschopgebied en bleek de belegering compleet. Weer was het Naomi die er in de 4e minuut door heen was, maar ja…. een beetje last van de zenuwen speelde haar wederom parten. Als Nika ook op de keep stuit en Liede in de herkansing naast schiet, blijft het nog steeds bij een benauwde 0-1. Wat KFC ook in de kaart speelde was het feit dat wij de gaatjes door het centrum bleven zoeken. Het territorium van een kordate dame, die het allemaal wel door had en steeds op de juiste plek stond. Maar eindelijk viel dan toch onze 2e. Eigenlijk vanaf een positie, die niet eens echt kansrijk te noemen viel, vuurde Mirka onverwacht, vanuit de heup, vol op het doel. Dit was de goede keep toch te veel. Wij hadden nog een kwartier om op mijn glazenboluitslag uit te komen. Dus vol gas. Nika treft na een slalomsolo de lat en de doorgebroken Maxi de keep. Als onze schoten naast en over vliegen is het duidelijk dat 2-0 de zuinige uitslag is waar wij het vandaag mee moeten doen.
Maar zoals altijd zijn er ook positieve dingen uit zo’n wedstrijd te halen. Verdedigend geven wij heel weinig weg. Voor de 3e maal op rij het nulletje achter. Lotte, Sophie en Liede hebben het allemaal keurig onder controle, hierbij in de rug gedekt door Bobbi. De rustige opbouw vanachter uit, kan maar gaat ook steeds beter en lijkt al net op echt voetbal. Nu vanuit het middenveld leren om de juiste keuzes te maken en niet te snel voortdurend door het midden de oplossing proberen te vinden. Geduldiger het balletje laten rondgaan, werkt dan beter. Dat zal ook nodig zijn om zondag Geuzen-Middenmeer eronder te houden. Een tegenstander die ik hoger aansla dan de ploegen die wij tot nu toe gehad hebben.
Ik zal vanuit Donker Afrika op de hoogte proberen te blijven hoe jullie dat gelukt is.
Dus bij deze, veel succes gewenst.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland VR 1 – Zaandijk VR 2 : 8-0

Als wij een blik werpen op de stand na 2 competitierondjes dan vinden wij onszelf terug op de 1e plaats. Met 6 punten en een doelsaldo van 32 voor en 0 tegen. Vorstelijk, maar Bobbi zal hier anders over denken. Zij traint zich wekelijks het schompus om een nog betere keeper te worden, maar heeft de laatste weken helemaal niets te doen gehad. Geen enkel schot op doel kreeg zij te verwerken. Terugspeel balletjes, dat is het zo’n beetje. Niet bepaald inspirerend, maar wel goed voor de rondjes. Zo ook vandaag. Het is te hopen dat wij deze jaargang nog wat pittiger potjes mogen spelen. Misschien komende week tegen KFC. Zaandijk kon het ons ieder geval niet moeilijk maken. Wij hadden meer problemen met de weergoden. Regen en een strakke zijwind deden het spel  zich grotendeels op 1 kant afspelen. Hiermee maakten wij het het verdedigende Zaandijk makkelijk door onze speelruimte klein te maken. Als de passing dan niet nauwkeurig is, krijg je het spelbeeld zoals het zich liet zien. Onrustig en onzorgvuldig. Na wat inleidende schermutselingen was het in de 7e minuut toch al raak. Mirka was er over links doorheen en haar splijtende crosspass bereikte de goed meegelopen Lianne die beheerst binnen tikte. 1-0. Tien minuten later was het uit een corner van Mirka dat Maxi ineens de bal voor haar voeten kreeg en nummer 2 op het bord stond. Zaandijk leek nu al geslagen en een dikke overwinning zat er aan te komen. Na 26 minuten was het Lianne die na een solo verrassend inschoot. Verrassend ook voor ons. De bal leek achter het doel te belanden, maar zat er toch echt in, 3-0 dus. Als wij, na een corner van Mirka, via opnieuw Maxi een kwartier voor rust op 4-0 komen, begin je al aan de dubbele cijfers te denken. Maar helaas,  het scoren kwam stil te liggen. Een fase die tot de 27e! minuut in de 2e helft duurde. Bijna 3 kwartier lang slaagden wij er niet in het kwaliteitsverschil in de stand tot uitdrukking te brengen. Lisa was nog het dichtst bij met een bal, die via de keep, op de paal belandde. Maar dan toch, eindelijk was het Mirka, die na een knappe pass, van Naomi, de ban brak en voor de 5-0 zorgde. Een doelpunt dat binnen de minuut door nummer 6 gevolgd werd. Misschien wel de mooiste van de middag. Weer Mirka die dit keer Demi weet te vinden en haar heerlijke schot, vol gif, dat de keep volslagen kansloos liet. Zo willen wij het graag zien. Die keep trouwens was letterlijk een flinke sta-in-de-weg. Zij heeft heel wat doelpuntjes weten te voorkomen en was veruit de beste aan Zaandijkse zijde. Nadat Mirka en Naomi op haar sneuvelden was het Lisa, ook met een fraaie pegel, die haar opnieuw kansloos liet en voor nummertje 7 tekende. Als dan ook nog Romee, op aangeven van Lisa, met weer zo’n vies puntertje (specialiteit van het huis) en via de binnenkant van de paal voor 8-0 zorgt, is de ruime overwinning een feit.  Zoals al eerder vermeld, hoop ik dat wij komende zondag, In KFC, een pittiger tegenstander zullen treffen. Als wij de 5 seconden regel net zo uitvoeren als vandaag zal het weer helemaal goed komen.

Albert de Braaf.

 

WV HEDW VR2 – SC Purmerland VR 1 : 0-24

Nee, jullie lezen het goed, de uitslag is geen typefout.
Ik denk over een redelijk fotografisch geheugen te beschikken. Normaal gesproken kan ik na de wedstrijd dan ook de op mijn netvlies gegrift staande hoogtepunten zo weer tevoorschijn toveren. Maar de capaciteit van dat netvlies blijkt vandaag ontoereikend te zijn. Het is ondoenlijk om alle geslaagde acties te beschrijven. Sorry Maxi, ik ben ook maar een mens. Toch ga ik het in stenotaal  proberen.
4e minuut, Mirka,, via paal 0-1. Combinatie Naomi, Mirka naar Nika 0-2. Twee minuten later van Liede naar Mirka, natuurlijk via de paal en de keep, 3-0 in de 13 minuut. 17e minuut, voorzet Demi, binnenschuivertje Mirka. Corner Lisa, via een verdediger In het eigen doel, 0-5. 22e minuut, mooie combinatie van Romee en Lisa, 0-6, 1 minuut later gevolgd door een snelle aanval van Naomi naar Romee, 7-0 inmiddels. Tijd voor een drinkpauze of was het een drankpauze, Lotte? Snel verder met de 2e helft van de 1e helft. Mirka heropende met een daverende pegel het bal. In de 32e minuut, weer zo’n mooie vloeiende aanval. Mirka, Maxi en tot slot Romee bij de 1e paal, 0-9 en 1 minuut later wist zij nogmaals het doel te vinden voor onze 10e. Normaal gesproken al een getal wat zelden gehaald wordt, maar vandaag zaten wij hiermee nog steeds in de opwarmronde. Ongelooflijk. De positief aanwezige Liede vindt Nika, 0-11. Hierna volgde voor eenieder die dit team een warm hart toe draagt een hoogtepuntje. Het was niet alleen de streep van Demi op de paal, maar vooral de herkansing die door Mylou tot treffer gepromoveerd werd. Voor haar loon naar hard werken, 0-12. 39e minuut, ragfijne combinatie Nika, Lisa en weer Nika. Vanaf de aftrap gevolgd door een rush van Demi, een gevoelvolle voorzet en de rustige volley, binnenkant voet, van Mirka. 0-14. Twee minuten later, opnieuw uit een voorzet van Demi, werd nummertje 15 op het bord gezet door Nika. Het slotakkoord was,na een lange solo, voor Demi zelf 0-16. Rust.
Demi kon met een gerust gevoel onder de douche duiken en okselfris haar feestje gaan vieren, terwijl Edwin in euforische staat zijn bus het landschap door ging sturen.
Wij zouden met 11 meiden verder gaan voor nog een hele 2e helft, maar waar konden wij in hemelsnaam onze uitdaging in vinden? Nou,spelen in een heel andere opstelling, bijvoorbeeld. Lotte kon als keep gaan genieten van het zonnetje en nagenieten van haar verjaardagsfeest en Bobbi werd rechtshalf. Voor de rest gold; achterhoede werd voorhoede en omgekeerd. Het nulletje achter houden en op naar de 20 was de opdracht. In het begin was het even zoeken. Tot de 8e minuut. Maxi bedient Sophie, ja ja, 0-17. Liede vond het wel leuk om uit een solo met een hoog schot haar 1e te maken en onze 18. De 20 kwam Inderdaad al in het zicht. Zeker als wij na een foute terugspeelbal een vrije trap in het strafschopgebied mogen nemen. Het terugleggen van Liede op Bobbi en BOEM! Ook zij weet te scoren. Wie zou de 20e maken? Eindelijk, na heel veel net nietjes, was het, gelukkig voor moeder Astrid, uit een voorzet van Lisa dat Maxi de treffer waar zij zo naar opzoek was, mocht noteren. 0-20. En nog was de koek niet op. De uitdaging was nu om elke speelster minstens 1 maal te hebben laten scoren. Dus op zoek naar Naomi. Uit een scherpe corner van Lisa was het opnieuw een speelster van WV HEDW die de eigen keep passeerde. Volgende kans was te mooi voor Liede om af te leggen. De bal vloog uit de voorzet van Maxi binnen voor nummer 22. In de 39e minuut werd Naomi diep gestuurd en onderuit gehaald. Penalty! De kans en inderdaad ook voor haar de score  Hiermee deed het unieke feit zich voor dat elke speelster, behalve keep Lotte het vijandelijke doel heeft weten te vinden. Zeldzaam! Ook dit is een teamprestatie.Het toetje werd, net als afgelopen week, weer door Maxi verzorgd. 24-0, een onwaarschijnlijke uitslag.
De enige die dit tandenknarsend zat aan te kijken was Carmen. Wat had zij graag haar steentje willen bijdragen. Gelukkig had zij ook haar aandeel in de positieve sfeer door de traktaties voor haar verjaardag rond te delen. De bekroning van een bijzondere middag.
En dan komende zondag. Het zou zo maar kunnen dat wij dan opnieuw keihard gaan uithalen. Arm Zaandijk.

Albert de Braaf.

 

 

SC Purmerland VR1 – Ilpendam VR1 : 11-2

Vandaag stond de bekerwedstrijd, tevens laatste wedstrijd In de voorbereiding, op het programma. Aan de andere kant van de middenlijn wachtte, in onherkenbare kleuren, toch echt Ilpendam ons op. Veel bekenden over en weer gaf dit potje een extra lading mee. Het 2e veld, gras, zou het strijdperk zijn. Dat is best lekker om op te spelen, maar als je na de wedstrijd de koppen moet tellen, uit vrees dat een aantal in het veel te hoge gras verdwaald blijk te zijn, wordt het toch anders. Het kwam het baltempo in ieder geval niet ten goede. Edwin en ik hebben een slapeloze zaterdagnacht gehad om tot een goede startopstelling te komen. Wij misten Naomi en Carmen, 2 van onze sterkhouders en daar bovenop zou Sophie later aansluiten. Vandaar dat ons begin onwennig en rommelig oogde. Ook werd al snel duidelijk dat er een groot kwaliteitsverschil tussen beide ploegen zat. Wij zijn voetballend veel verder. In de 9e minuut viel dan ook de 1e treffer al. Op aangeven van Lianne wist Nika voor de 1e maal doeltreffend uit te halen. Terwijl het wachten was op een grotere voorsprong
viel plots aan de andere kant de gelijkmaker. Lang kon Ilpendam niet aan een sensatie ruiken, want 2 minuten later was het, uit een corner van Lisa, dat Romee het laatste zetje gaf, 2-1. Ilpendam gaf zich nog niet gewonnen en gooide wat verse krachten in de strijd. Het was dan ook wachten tot de 30e minuut dat goed doorzetten van Lianne haar 1e treffer opleverde. Dat zou niet haar laatste blijken te zijn. Voor rust kwamen wij nog op 4-1 door opnieuw Romee, die door Mirka op maat bediend werd. Deze 1e helft gaf mij een dubbel gevoel. Enerzijds een riante voorsprong, anderzijds niet goed gevoetbald. Er ging nog teveel verkeerd. Een chaotische opbouw, onlogische keuzes, te snel te veel diep willen spelen en het niet benutten van de kansen. Kortom voor de 2e helft verbeterpuntjes genoeg.
Iemand die zich de kritiek schijnbaar aangetrokken had was Nika. Want plots, 5e minuut, daar was zij weer. Via een solo werden 3 Ilpendamsen het hoge gras in gestuurd en was daar de fraaie 5-1. Zo willen wij het zien. Blijkbaar hierdoor geïnspireerd ramde Mirka, 3 minuten later, op aangeven van Nika kiezelhard de 6e binnen. Uit een vrije trap slaagde Ilpendam erin hun 2e op het bord te zetten. Dat mocht de pret niet drukken want 1 minuut later was de voorassist van Romee beslissend. Mirka stuitte nog op de keep, maar in de herkansing was het Lianne, die met een leep boogballetje, haar 2e en onze 7e in de boeken zette. Hiermee heeft Lianne zich nadrukkelijk aan het front gemeld en leeft bij mij de stellige overtuiging dat wij nog veel plezier aan haar gaan beleven. Nu brak er een fase aan die wij gerust de” Nika en Romee-show” mogen noemen. Tot 3 maal toe kwamen wij op identieke wijze aan scoren toe. Steeds stond de actieve Romee aan de basis. De loopactie van Nika wordt beloond met een pass op maat En dan is er geen houden meer aan. Treffer 3, 4 en 5 van Nika werden een feit. PSV heeft Donyell Malen, die 5 maalweet te scoren, maar wij hebben Nika Jagtman! Met de 10-2 waren wij nog niet klaar. Maxi vond het nodig om, op aangeven van Lisa, Ilpendam nog harder met de neus op de feiten te drukken, haar 11-2 betekende de eindstand. Uiteindelijk een mooie uitslag. Grotendeels het gevolg van een betere 2e helft.
Ja en dan de ‘Woman op the Match’. Carmen zat het vandaag, geblesseerd, vanuit de dug-out te bekijken en zag de mogelijkheid op een hattrick vervlogen. Maar wie dan wel? Er komen, voor mij, 3 meiden om verschillende redenen in aanmerking. Allereerst Lianne voor haar sterke comeback. Romee voor haar actieve rol als doelpuntenmaker en vooral als ‘vrouw van de assist’. En tot slot Nika die vandaag weer eens liet zien, als het koppie goed staat, wat zij allemaal in haar
mars heeft. Jullie mogen kiezen.
De voorbereiding zit erop en ik denk dat wij klaar zijn voor de competitiestart. Zondag te beginnen tegen WV HEDW in mijn mooie Amsterdam.

Albert de Braaf.

 

SC Purmerland VR1 – De Rijp VR1 : 1-4

Na het leuke verslag van Romee van afgelopen week Is het nu aan mij de eer om de verrichtingen van de ‘vrouwen’ vandaag te mogen verslaan. Ja, wij heten officieel vrouwen, maar zijn waarschijnlijk het jongste team in de competitie. Een samen stelsel van vrouwen, MO19 en zelfs MO17. Toch weerhield ons dat er niet van vorige week Monnickendam, een 4e klasser, aan de zegekar te binden. Iets dat wij vandaag weer moesten zien te presteren en wel tegen De Rijp dat het arme Ilpendam met een 16-1 nederlaag terug naar huis stuurde.
Getuige de uitslag boven dit stukje leek het voor ons een kansloze missie. Toch is niets minder waar. Wij waren grote delen van deze wedstrijd gelijkwaardig, zo niet zelfs beter. Het verschil ontstond vooral omdat wij verdedigend een bijzonder ongelukkige wedstrijd speelden. De doelpunten werden De Rijp wel heel gulhartig geschonken. Het kan gebeuren dat er een keer zo’n wedstrijd tussen zit. Het is geen reden tot paniek en gelukkig gebeurde het in een bekerwedstrijd. Wedstrijden die wij dit jaar zien als nuttige oefenwedstrijden, die wij kunnen gebruiken om goed voorbereid de competitie te starten. Een 1e constatering is wel dat vrouwenvoetbal net een beetje sneller gaat, foutjes eerder afgestraft worden en ons combinatiespel zorgvuldiger zal moeten zijn. De De Rijp keepers kregen meer te doen dan onze Bobbi, maar hoefden slechts 1 maal te capituleren. De kracht om de (halve) kansjes overtuigend af te ronden ontbrak ons net. Met het verbeteren van de conditie zal dit onderdeel zich ook snel verbeteren. Met onze instelling is niets mis. Tot en met het laatste fluitsignaal werd er met volle inzet gestreden voor een beter resultaat. Zelfs herintreder Lianne liet zich de kaas niet van het brood eten. Met wat meer zelfvertrouwen komt het helemaal goed met haar.  Opvallend was ook dat onze groepsoudste, Carmen duidelijk liet zien al eerder in de vrouwen gespeeld te hebben. Zij is een lichtend voorbeeld voor de rest. Vorige week al ‘woman of the match’ was zij dat vandaag voor mij opnieuw. Zij was het ook die voor ons, na een gave assist van Naomi, het doel wist te vinden. Een terechte beloning voor een, ondanks een opspelende blessure, sterke wedstrijd. Klasse!
Voor aanvang van dit seizoen had ik niet echt een gevoel hoe wij ons, als vrouwen, staande zouden houden. Dat gevoel begin ik nu wel te krijgen. Ik denk dat wij ons in de 5e klasse al snel als 1 van de kanshebbers voor een hoge klassering zullen melden. Misschien eindigen Edwin en ik aan het einde van het seizoen wel in de sloot, wie zal het zeggen? Wil het zover komen dan heet het instrument om dat voor elkaar te krijgen ‘training”. Het is van het grootste belang, om in jullie toch al drukke levens, hiervoor de nodige tijd te reserveren. Belangrijk ook voor het groepsgevoel.
Voor de competitie begint hebben wij eerst nog een potje tegen Ilpendam af te werken. Een mooie gelegenheid om 3 puntjes binnen te halen en weer met het nulletje achter te houden. Ik heb er vertrouwen in.

Albert de Braaf.

 

Monnickendam VR1- SC Purmerland VR1: 0-4

Ja,ja, de eerste wedstrijd van het seizoen, zonder ons in Limburg zittende coach Albert reisden wij met 13 gretige meiden af naar Monnickendam. Na een kort maar krachtige speech van Edwin en een warming-up begonnen wij aan onze eerste wedstrijd als dames 1. Wij speelde verzorgt voetbal en bleven goed overtikken. Na 14 minuten is ons eerste doelpunt als dames 1 een feit. Na goed storen van Mirka wordt er een fout gemaakt achterin bij Monnickendam en kan Maxime profiteren en de bal in de hoek schuiven 0-1. In de 17de minuut maakt Monnickendam bijna de gelijkmaker. Na 36 minuten spelen was het weer de beurt aan ons, uit een vrije trap op eigen helft geeft Liede de bal op de lopende Carmen de laatst noemende maakt een solo actie en scoort de 0-2. De laatste minuut van de eerste helft breekt aan en krijgen wij nog een kans via Maxime, maar helaas de bal gaat naast. De scheidsrechter fluit af voor de rust. In de rust waren wij het eens dat wij 0-3 moesten maken en dat de wedstrijd dan beslist zou zijn. Na 8 minuten te hebben gespeeld gaf Romee een puntertje op Mirka die 1 op 1 komt met de keeper en de bal koel bloedig in de hoek schiet 0-3. De scheidsrechter besloot een drink pauze nemen. In minuut 75 komt Nika het veld in en 3 minuten later maakt zij een solo door het midden en maakt de 0-4. Na nog wat spannende momenten van Monnickendam weten wij toch de 0 achter te houden en hebben wij het rondje wel verdiend. In onze ogen benoemen wij Carmen tot women of the match. Meiden voor de eerste wedstrijd na de vakantie hebben wij goed gespeeld en zijn de eerste drie punten binnen. Wij gaan deze week lekker trainen en gaan zien wat wij volgende week kunnen doen tegen de Rijp.